Yıldızlar çekilirken kuytu karanlıklara, Hüzün, Bakır bir çaydanlıkta demleniyordu,

bembeyaz bir kefene saracaksınız beni ölmeyeceğim tahta bir tabuta koyacaksınız beni ölmeyeceğim üzerime toprak atacaksınız kürek kürek yine ölmeyeceğim sonra sağır sessizliği içinde zamanın bir bir bırakıp gideceksiniz beni ölmekten beter olacağım

kör bakarsan kör olur gördüğün senin, göz dediğin de körlüğün olur o zaman senin.

Katıksız sevgiye tertemiz aşka Kul köle olayım müsaadenizle — Aşık BORANİ

Sanki cebinden para harcar gibi duygularımı harcadın

Küflendi ömrüm Mazide kaldı yaşanmışlıklar Üstüne bastığım toprakta adın yok artık Ben seni sevmeyi zamana bırakmamıştım Zamanın içerisinde sevmiştim Masamda duran telefonum kadar uzaktın Ferman verip padişah gibi kalbime korku salandın/ KD

Bazen en sevdiklerin acıtır canını

Ben hiç yalnız değilim çünkü; hüznüm hep yanımda

Bunca sene boşuna yanlış denizler de boğulmuşum

İnsanlar, renkler gibiydi… Kimi insanlar siyah rengi temsil ediyordu ki; karıştığı tüm renkleri koyulaştırıp kendine benzetiyordu. Kimileri de beyazdı. Karıştığı tüm renkleri aydınlatıp, açıyordu.

Hiçbir şey değişmeyecekse niye yaşan­mıştı bunca altüst oluş?

Vazgeçemediklerimiz değil miydi? bizi yıkan

varsın zındanların uğultusu vursun kulaklarımıza yaşamak bizim için dokunaklı bir şarkı değil ki.

Bir şarkı büyütüyorum, ömrüme benzeyen… Sabah kadar uçuk, akşam kadar acı Rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı Acemi bir şarkı… Umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum.