पूर्णिमाको रातमा सिमलको शित ओडेर तिमीले ल्यायौ प्रेमका पानाहरु र कोरिदिए तिमीलाई कविता र काव्यंहरुमा चन्दनको सुगन्धमा भरिदिए रगंहरु र तिमी फूल्यौ गूलाफ जस्तै । निकृष्ट म काडाँ बनेर नसुहाएको बगानमा र सायद गुज्रिए युथका पांग्राहरु सम्झनाको बतासमा म सुख्खा पात जस्तै झरिरहेको छु ।

फूल बेच्नेहरु.... आज बजारभरि थिए केहि पैसा थियो म सगं पनि, सिवाय: तिमी ।

म आज जसरि उभिएको छु त्रासको सिमानामा, तर भोलि भने हरेक पलमा त्रासित हुने पालो तिम्रो हो ।

प्रिय शुभचिंतकहरु, मलाई "शुभ" हुदा तिमीहरुलाई "चिन्ता" हुनु जायजकै कुरा न हो ।

कठै! पानी का थोपाहरु झै छन यि रहरहरु अन्ञुलिमा राख्दा छछल्किन्छन् र मुठ्ठी बन्द गरे पनि चुहाएर झर्छन ।

राम भन्दा अधिक प्रिय... बुद्ध लाग्छ मलाई । राम, सुखहरु बाट्छन... र बुद्ध, म सगँ मेरा दुखहरु माग्छन् ।।

हामी दुबैको हातमा बन्दुक भए हामी कानुनको कुरा गर्ने छौ हामी दुबैको हातमा खुकुरि भए हामि नियमको कुरा गर्ने छौ हामि दुबै खालि हात भए हामी कारणको कुरा गर्नेछौ यदि तिम्रो बन्दुक र मेरो खुकुरि भए तिमी नै सहि हुनेछौ । र तिमी बन्दुक र म खालि हात भए तिम्रो हतियार मेरो मुत्यू हुने छ

सन्ध्याको दियो झै जलिरहन्छु म, हरेक साझँ 7 बजे यादहरुको बिलौनामा यो छाति पनि जलिरहन्छ ।

प्रिय, म आफ्ना दुखहरु बाड्न लाई तर्किन्छु । मलाई डर लाग्छ.... कतै म रित्तो नभैजाऊ र यो जिन्दगी शून्य बनिदियोस ।।

यदि, तिमी पनि प्रेमी हौ भने थामिदेऊ न यि हातहरु जसरि एक आमाले थाम्छिन भिडमा आफ्ना सन्तानका हातहरु यदि, तिमी पनि बिरही हौ भने त्यागि देऊ न बरु यतै कतै मलाई जसरि बा ले त्याग्छन सन्तानका लागि आफ्ना रहर लाग्दा सपनाहरु ।

मलाई तिम्रो गाउँतिर जादै गरेका जन्तिहरु देखि डर लाग्छ के तिमीलाई..., मेरो गाउँबाट झरेका मलामीहरु देखि डर लाग्छ कि ?

तिमी बचनको पक्का भैईदिनु म दिन, बार, महिना केहि नगनि तिमीलाई नै सधैभरि पर्खिरहनेछु ।

तिमी र म तारबाट चुहिन लागेका दुई थोपा पानि जस्तै प्रेमको बर्षातमा भेटिए छौ जसरि जिन्दगीको नदि बग्छ त्यसरिनै... सगँ सगैँ बगिरहेछौ र फेरि, थाहा छैन खै कसरि तिमीमा म... र म मा तिमी, समर्पित भएर एक अर्कामा समागम भएछौ अनन्त मायाको सागर मा खै कसरि कसरि ? तिमी र म ।

गुनासोको धागोमा बाधेको हैन जिन्दगीलाई यो त आशाको धागोले बुनेको, केवल आसु पुछ्ने रुमाल मात्रै न हो म सगँ घाटि कस्ने डोरि बाट्ने....त्यो हिम्मत कहाँ ?

मेरो ईच्छाको खातिर त... ताराहरु पनि एक एक गरि टुट्नेछन् तिम्रो बदलामा म, त्यो स्वर्ग पनि न चाहू ।

सबैको आफ्नै हैसियत र परिस्थिति छ त्यो तिम्रो घरको नोकर पनि त ऊ आफ्नो घरको मालिक होला.....।

पराईलाई आफ्नो बनाऊन जति गार्हो छ । अझै गार्हो आफ्नोलाई, आफ्नो बनाई रहनुमा रहेछ...।।

मैले त मुत्यूलाई नै मुक्ति सोचेको थिए, तर मुत्यू पछि पनि मुक्ति नपाएका गुनासाहरु मठ-मन्दिरभरि सुनिए ।

गफमा चलिरहेको थियो मेरो हत्याका योजनाहरु तर जब एक्कासि म पुगे मेरो लामो आयूको योग बताईदिए ।

खै कस्तो दुनियाँ हो यो मरेका मान्छेहरूको स्मृतिमा मैन बत्ती बालिन्छ र जिउदाहरुको जन्मदिनमा भने मैन बत्ती निभ्याईदो रैछ ।