พูดตรงๆก็ไม่ได้ชอบอยู่คนเดียวขนาดนั้น ชอบการdeeptalkชอบที่ได้ฟังเรื่องราว ชอบการมีใครสักคนอยู่ในวันธรรมดาแต่มันน่าเศร้าตรงที่ตอนนี้มันไม่มีสิ่งที่พูดไปเลย สถานการณ์บีบบังคับต้องอยู่คนเดียวให้ได้เหนื่อยก็พัก ร้องไห้ก็ปลอบตัวเองไป จนตอนนี้พูดได้เต็มปากว่าอยู่คนเดียวได้โคตรเก่ง

อยากคุยกับเขามากแต่ไม่อยากบังคับให้เขามาคุยด้วย

บางครั้งหัวใจก็ต้องใช้เวลา ในการยอมรับในสิ่งที่สมองรู้มานานเเล้ว

หวังว่าเธอคงจะได้กินอิ่มนอนอุ่น

อยากรู้จริงๆว่าแล้วต้องเอาตัวเองไปวางไว้ตรงไหนในความสัมพันธ์ถึงจะไม่เสียใจอีก

บางความสัมพันธ์เราควรปล่อยให้เขา อยู่ในพื้นที่ของเขา และเรากลับมาอยู่ในที่ของเราต่างคนต่างใช้ชีวิตกันไป

สำคัญมั้ยไม่รู้ แต่เราหายไป เขาก็ไม่ได้ถามหานะ

เริ่มต้นด้วยการไม่รู้จักกันมาก่อน แล้วก็จบด้วยการไม่รู้จักกันอีกเลย

ตั้งใจรักมาโดยตลอดเลยไม่ได้สังเกตว่าอาจจะเขาไม่ได้ต้องการ

ขอให้ได้อยู่กับคนที่เราไม่ต้องพยายามจนเกินไปเพื่อให้ได้อยู่ในสายตาเขา ไม่ว่าจะเชิงความรัก เพื่อน การทำงานหรืออะไรก็ตาม

อากาศดี จนกุอยากลาออกมานอนจริงๆ

ยังอยากมีความรักอยู่ แต่ก็ไม่อยากเห็นตัวเองเสียใจอีกแล้ว

ไม่รู้ดิ โตมาคนละแบบ เรื่องที่มีให้โกรธก็มีกันคนละแบบแล้ว บางทีความโกรธของชั้นก็กลายเป็นความบ้าในสายตาคนอื่น

ทำไมการเริ่มต้นใหม่มันถึงยากนักนะ

หัวใจของเราจะปลอดภัย ในตอนที่ใจไม่รักใครอีกเลย

กูพร้อมทิ้งทุกคนเพื่อตัวเองจริงๆ

หัวใจมันเริ่มชามากขึ้น ทุกครั้งที่เสียความรู้สึก

หัดจัดการความรู้สึกตัวเองบ้างเถอะกูไม่ใช่จิตแพทย์นะ

รู้แหละว่าไม่ควรรู้สึก แต่มันอดรู้สึกไม่ได้

จำได้ว่าตัวเองเคยเป็นคนที่สดใสและมีความสุขมากกว่านี้