เจอคอนเท้นนึงในตตที่พิมพ์ว่า ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวแล้วแม่ค้าแถมลูกชิ้นให้ “ฉันก็แค่อยากเล่าให้ใครสักคนฟัง” เปิดอ่านเม้น น้ำตาแตก 😭 เข้าใจเลยอะ เพราะเวลานี่เจออะไรก้ไม่รุ้จะเล่าให้ใครฟัง บางทีบอกเพื่อนก็อาจดูไร้สาระ แงงง บางทีก็แค่อยากเล่าให้ใครสักคนฟังจริงๆ 🥺

ตกผลึกแล้วว่าชอบคนที่สามารถใช้เวลาด้วยกันได้บ่อยๆ มารับหรือให้ไปหาไม่ใช่ประเด็น แต่ถ้ามีแล้วยังต้องใช้ชีวิตคนเดียว ก็ไม่รู้จะมีไปทำไม

ถ้ากุผ่านหน้าร้อนนี้ไปได้ นรกกุก็ไม่จำเป็นต้องกลัว

กูเก่งมากจัง แต่บางทีก็ไม่ไหวเหมือนกัน

นี่ก็แค่ผญ.คนนึงที่อยากมีใครสักคนที่เล่าเรื่องราวในชีวิตให้ฟัง อยากมีคนคอยปลอบ ลูบหัวเวลาเศร้า กอดเวลานอน

แย่ที่สุดคือไม่พูดก็อึดอัดแต่ถ้าพูดก็กลัวเสียเขาไป

คำถามที่ติดอยู่ในใจตลอดเวลา : อันดับ1 : ใจเรามันไม่น่าทะนุถนอมบ้างเลยหรอ

ชอบคำว่าชาติหน้าเอาใหม่มาก เพราะมันดูทำอะไรไม่ได้แล้วชาตินี้555

จริงป่ะที่เขาบอกว่า “เมษาจะพาใครสักคนกลับมา” มันรวมถึงตัวเองด้วยไหมวะ

เคยอึดอัด จนน้ำตาไหลออกมาเองป่ะ ความรู้สึกนั้นมัน โคตรแย่เลยเนอะ🤍

คนที่ดูแลตัวเองเก่งรักตัวเองเป็น แพ้ไรรู้ม่ะ แพ้คนเป็นห่วง

ME :

กุชอบคุยกับตัวเองมาก คนเดียวที่จะรู้ว่ากุบ้าได้ถึงขนาดไหน คือตัวกุเอง

น้อยใจมากก็จริง เเต่มันก็ชีวิตเขา

“ได้รักอย่างสบายใจ กินอิ่ม นอนหลับสนิท ยิ้มบ่อย” เป็นความสัมพันธ์ที่ธรรมดาแต่อบอุ่นจริงๆ

หาให้เจอก็ไม่คล้าย หาให้ตายก็ไม่มี คนที่ยอมปรับตัวเพื่อเรา เพราะเขายังอยากมีเราในชีวิต สนับสนุนสิ่งที่เราชอบและความฝันของเรา รู้ว่าเราชอบกินกุ้งเขาก็จะแกะกุ้งให้ตลอด ปากเปื้อนก็คอยเช็ดให้ เหนื่อยจนหมดแรงเขาก็เช็ดหน้าให้ เข้ารพ.เขาก็ไปนอนเฝ้า คอยใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเราเสมอ

เชื่อแล้วว่า safe zone ของวัยทำงานคือห้องน้ำ

ใครผ่านไปผ่านมา รบกวนขอกอดๆได้มั้ยคับ แม่เราวิกฤตแล้วจริงๆ 😔

รู้ว่าความสุขอยู่กับเราไม่นาน แต่เมิงก็ไปเร็วเกิน อีเหี้ย