เอาจริงๆสังคมมหาลัยแม่งปรับ mindset เรามาก จากที่เคยเป็นคนเก่งท็อปๆตอนมัธยม เราอาจจะอยู่ท้ายแถวในมหาลัยก็ได้ สิ่งที่ต้องมีคือเอาตัวรอดด้วยตัวเองให้ได้ หาโอกาสด้วยตัวเองให้ได้อะ แต่กุขอเริ่มช้ากว่าทุกคนหน่อย ไม่ต้องบินให้สูงอย่างใครเขา จงบินเอาเท่าที่เรา จะบินไหว..

รีวิวชีวิตกุตอนนี้ :

กูเลือกปฏิบัติจริง

มีมกุตอนหัวหน้าสั่งให้แก้งาน :

ง่วม

เมื่อไรจะออกกฏหมายให้ทำงานแค่5วันวะ การทำงาน6วันไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์ทุกคนควรเจอด้วยซ้ำ กลับมาบ้าน1วัน ทำความสะอาดบ้านก็หมดวันละ ยังไม่ทันได้พักผ่อน ไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยซ้ำ

รำคาญคนที่ไม่ให้เกียรติเวลาของคนอื่นที่สุดละ

อ้วนเล่ามั่วกูก็ชั่วหมดอะ

ⓘ โคตรชอบประโยคหนึ่งที่บอกว่า .. “กลัวแค่ไหนก็ต้องเจอ เพราะชีวิตไม่มีปุ่มข้าม” ◡̈

สเปค ;

กูคุ้นเขาไปหมด คุ้นไปทั่ว เหมือนเคยคุยเลยเหมือนเคยรู้จักเลย จะบ้า

น่ากลัวกว่าการตาย คือการเบื่อชีวิตนี่แหละ

หวังว่าจบศึกครั้งนี้ คนไทยทั่วไปในสังคมจะได้รู้เช่นเห็นชาติสันดานของคนเหล่านี้สักที: - ตระกูลชิน - นางแบก - สื่อตะวันตก ลงข่าวว่าไทยเริ่มก่อน - องค์กร NGO ตะวันตกที่ชอบมาหลอกแดกเงินคนไทยแต่ไม่เคยจะเป็นธรรมกับเรา - พวกที่เคยด้อยค่าทหาร ด้อยค่าสภากาชาด - พวกชังชาติ นิยมชาติอื่น

บล็อคอีกอันโผล่อีกอัน มึงก็พยายามเกินเนอะ

แอบเซ็งตัวเอง ที่รู้สึกผิดเวลาใจร้ายใส่ใคร ทั้งที่มันก็สมควรโดนยิ่งกว่าอะไรทุกสิ่ง

อ่าน และ ทำตาม

ทำไมโตมาไม่เก่งอย่างที่เด็กคนนึงเคยหวังเลยวะ

ความสุขของกูคือการไม่กดดันตัวเอง และก็ไม่มีใครมากดดัน

ระบบการศึกษาก็เหี้ย เศรษฐกิจก็เหี้ย ของอย่างแพง คมนาคมก็เหี้ยยย ภัยพิบัตินี่เกินควบคุมเลย ความเหลื่อมล้ำยิ่งหนัก ไหน มันจะเป็นประเทศพัฒนาแล้วได้ตอนไหน