ความไว้ใจหน่ะ พอมันถูกทำลายไปแล้วครั้งนึง ต่อให้พยายามแค่ไหนมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว มันจะมีความระวัง ความสงสัยอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ

เหนื่อยกายยังไม่เท่าเหนื่อยใจเลย มันเป็นความรู้สึกสิ้นหวัง เหมือนไม่อยากเอาอะไรแล้ว ในขณะที่ถ้าเหนื่อยกาย เราก็แค่พักผ่อน แล้วค่อยลุกขึ้นมาทำใหม่

คงจะจริงอย่างที่เขาว่า “ เมื่อคุณไปถึงจุดสูงสุดของความเสียใจ คุณจะไม่รู้สึกอะไรอีกเลย ”

ภาวะสิ้นยินดี : ว่างเปล่าจนไม่รู้ว่าต้องรู้สึกอะไร จะเศร้าก็ไม่เศร้าแต่ก็ไม่ได้มีความสุข มันหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก

เคยร้องไห้ให้กับความไม่เก่งของตัวเองมั้ย

ขั้นกว่าของการร้องไห้ฟูมฟายคือการที่ไม่ร้องไห้เลย ฟีลแบบจุกอยู่ในอก มีคำถามเต็มหัวไปหมด ตัวชา เหมือนร้องไห้ในใจไปแล้วแต่แบบนี้คือเสียใจกว่าการร้องไห้ฟูมฟายอีกนะ

พยายามยิ้มให้เหมือนเดิม เเต่มันก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิม

คนเราเวลาใจไม่เอาอะไรแล้ว - พร้อมโยนทุกอย่างทิ้งแบบไม่แคร์อะไรทั้งนั้น - พร้อมระเบิดตัวเองตลอดเวลา - เด็ดขาดกับทุกอย่างแบบไม่ลังเล - อะไรที่เคยใจดีก็จะไม่ใจดีแล้ว - อะไรที่เคยให้ใจไปก็จะไม่เหลืออะไรเลย

เหนื่อยฉิบหาย

รีวิวชีวิตกุ :

มึงเข้าใจคนอื่นมากขนาดนั้นเลยดิ

พรข้อสุดท้าย : ขอให้ลืมความเจ็บปวดทั้งหมดที่เคยเจอ

โมเม้นแสนเหี้ยของชีวิต คือ มึงเศร้ามากแค่ไหนแต่พรุ่งนี้มึงต้องตื่นมารับผิดชอบชีวิต ต่อให้กินไม่ได้นอนไม่หลับพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมายิ้มให้กับผู้คน ต่อให้ชีวิตขมแค่ไหนมึงก็ต้องกลืนลงคอ กดความเศร้าให้ลึกที่สุด ถึงจะเสียใจแทบตายแต่ชีวิตแม่งก็ขับเคลื่อนต่อไปอยู่ดี

พรข้อสุดท้าย : ขอให้ไม่เป็นคนคิดมากไม่ว่ากับเรื่องไหนก็ตาม

เราไม่สามารถฮีลใจตัวเอง ในที่ที่ทำให้เราเสียใจได้ ถ้าวันไหนพร้อม… ก็เดินออกมาได้นะ : ) 🤍

กูต้องแคร์มั้ยครับ?

แล้วเป็นเหี้ยไรนัก อยู่เฉยๆมันจะตายรึไง

dem #talkjustimg

🙂‍↕️

มึงเลิกโทษคนอื่นแล้วมองตัวมึงเองยัง?