Tabiki hakkımda konuşacaksın ama hakkında bildiklerimi unutmadan

Bizde kül olan tekrar alev almıyor

farketmez kötü bilsin herkes

Herkes seçimini yaptığı ihtimallerde mutlu olsun

Keşke beni eleştiren bi adım ilerimde olsa

Kendini hep doğru görmenin yanlışındasın

İnanın yandığım gibi yakmaktan hiç çekinmem

Kimse yeni yara açamaz artık

Önüne kemik atmadığım köpek arkamdan havlamasın

Hiçbir düşmanım yabancı değil hepsinin arşivinde varım

Yani ne bileyim, sen lunaparksın ama bende artık büyümüş gibiyim

Benden uzak bi yerde herşey gönlünüzce olsun

Elimden gelse de içimden gelmez artık

Gerekenle değil ,hak ettiğinle

Bаğırа bаğırа susmаk neymiş öğrendim.

BAŞAK: “Neresi benim yerim bilmiyorum. nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.”

Yapılan iyiliği de unutmam, yapılan kötülüğü de. Vefaysa vefa kinse kin.

Karma der ki.. zamanı geldiğinde herkes başkasına yaptıklarını bizzat yaşayacak.. ne eksik, ne fazla.

Kimse duygularımın derinliğini bilemez. Ne kadar yıprandığımı, ne kadar yalnız kaldığımı, içimde yaşadığım o koca yıkımı. İçimdeki yıkımın enkazlarını nasıl kaldırdığımı…

Biliyor musun, her şeyden haberim var ama bazı şeyleri bilmek istemiyorum