“Solank jy langs my is, is dit waar die huis is.”

Jy het voor ek kon keer. Onverwags. Deur die krake in my hart geklouter. En jouself tuisgemaak.

“The forest of her heart is dark today.”

Jy kleef aan my vel soos die lentereuk en ‘n sekonde sonder jou is ‘n leeftyd te veel.

Laat my skryf oor die geluk en die rou; oor die liefde, maar meestal oor jou.

Die liefde het my kom soek met grys-blou oë en deur my geslaan soos weerlig. Die liefde het my hart geterg en versigtig nader getrek totdat dit elke sel in my liggaam oorgeneem het.

Liefling, vir jou wil ek die goud uit die son gaan steel en ‘n lig wees wat deur jou krake skyn.

Bly nog ‘n rukkie asseblief? Ek is nog nie klaar geskryf aan jou nie

Jy sien die krake wat soos valleie, dieptes los in my siel. Jy sien dit alles, en jou antwoord, eenvoudig soos ‘n kindsgebed: ek het jou lief.

“Why did no one ever tell you that you cannot turn people into home.”

Wanneer jy hierdie sien; onthou dat ek jou lief het.

Dis vyf jaar later en alles het verander. Ek skryf nou aan pleitstukke in plaas van gedigte. Ek mis hoe dit was, toe ek nog kind kon wees.

Jy's nie die storm nie, maar die kalmte wat daarna kom. Ek wil nie vir my lewe vlug nie, maar eerder na jou toe hardloop.

Die “ek is lief vir jou’s” oorval my gedagtes en ek versteek hulle met ‘n glimlag elke keer wanneer jy vra “wat nou”.

My hart het nie mure wanneer dit by jou kom nie.

Oor ‘n koppie rooibostee het ek my hart verloor- jy was onverwags, maar die koppies het opgehoop en my mure het binne sekondes verbrokkel.

Ek staan op ‘n treinspoor en glo dat my hart die slag gaan oorleef.

“Show me the most damaged parts of your soul and I’ll show you how you still shine like gold.”

Soos die son deur die horison breek, is jy die konstante wat lig in my donkerste dele skyn en die mistigheid van my pad verlig.

“He shakes my soul like a pothole, every time.”