"Hayatınızdaki insan kırgın uyumanıza izin vermeyen birisi olsun mesela."

"Günün birinde son yemeğini yiyip, son çiçeğini koklayıp, bir arkadaşına son kez sarılacaksın. Son kez olduğundan haberin olmayacak. O yüzden, sevdiğin her şeyi tutkuyla yapmalısın. Kalan yıllarının kıymetini bilmelisin, çünkü devamı yok."

Sevilmeyi bekleme. Seni hayatına almakta tereddüt eden kimsenin gelgitlerinde yorulma. Ruhunu doyurmayan herkesten, her şeyden gönül rahatlığıyla uzaklaş. Bekletilmeyecek, ertelenemeyecek, görmezden gelinemeyecek kadar özelsin. Bunu kendine sık sık hatırlat.

Şeker Portakalı kitabında geçen o muazzam söz: “Fazla fedakarlık, fazla vefasızlık getirir

ben, beni kaybetmeyi göze almış birine, ona verdiğim değeri ve kıymeti anlatmaya çalıştım

Kimseye hakkımı helal etmiyorum, canımı yakanın canı yansın

“boşver, özlesem de söylemem artık”

Sinirlenince ağlayan... üzülünce midesi ağrıyan... stres yapınca cildi bozulan o kız..

“Seni paramparça hissettiren bir kırgınlığı kendi başına aştıktan sonra kalbini kimsenin insafına bırakmamayı öğrenmiş oluyorsun.”

bir daha kırılmamak için kalpsiz biri oldum .

Ne kadar az umursarsan o kadar mutlu olursun. Eskidendi o, olmayacağını bildiğim halde uğruna verdiğim emekler. İnsan değişmez, farkına varır.

Saygısını yitirmemiş her insanla yürünecek bir yolumuz var. Hatasız insan zaten yok, bize mahcubiyet lazım. Doğru insan, yanında da ardında da aynı olandır.

Bir insana değer vermek, özen göstermek, onun kıymetini bilmek de bir kültürdür. Bunun bir eğitimi yoktur, kitaplarda da yazmaz zaten. Bunun yolu insan olmaktan geçer.

bişi dicem sizi hiç ''bunu düzeltelim seni kaybedemem'' diyecek kadar sevdiler mi