bir insan acıdan delirdiğinde, diğerleri onun acısını değil deliliğini görürler.

beni terk edişinin üstünden yaklaşık on ay geçti. ve ben her ay daha da yaşlandım, ruhum çürüyor ve kimse bunu fark etmiyor.

gecem seninleyken iyiydi, şimdilerde sadece karanlık. zifiri bir karanlık.

ben her gün senin gittiğin geldiğin yollarda seni gözlüyorum, arada denk gelişlerimiz sıradan bir tesadüf olsa da senin için benim için öyle değil…

uzun zamandır denk gelmedik, beni terk ettiğin gibi şehri de mi ettin?

seni seviyorum diyordun. giderken bile. bir repliğe yenik düştüm.

derin bir uçurum

biz seninle aynı sokakta olsak bile, aramıza yüzbinlerce kilometre soktun. bunun ağırlığını kaldıramıyorum

kendimi kandırmaya çalışırken benim haller

“Yaşamak ince iş Böyle bir toplulukta.” | Sylvia Plath

seni özlemeyi durduramıyorum fakat seni özlemek, seni geri getirmiyor.

“son kez olur bazı şeyler, kimse anlayamaz. son defa geçilir bir yoldan. son defa görülür bir yüz. son defa duyulur bir ses. son defa sevilir biri...”

tamiri imkansız bi kalp bırakmış oluşunla barıştım

yapayalnız uçurumdayım.

trenin peşinden onca gitmişim ki, raylarla birleşti ruhum

sen beni bin kere de yüzüstü bıraksan, bir kere bana ihtiyacın olduğunda yanında olurum. bu da benim zaafım.