"อันนี้พูดจากใจสินะ เคยถูกหน้าใหม่เรียกรุ่นพี่งั้นสิ?"

"ถึงจะคลาสเดียวกันแต่ก็..เฟคเกอร์ เรียกว่าเฟคเกอร์ดีกว่าน่า" โดนเรียกแบบนั้นแล้วรู้สึกเหมือนกลายเป็นปรมาจารย์การโป้ปดยังไงก็ไม่รู้

"ไม่ถูกกันรึไง? ใช่ ข้าเพิ่งโดน" "แล้วไหนบอกกระดากปากจะเรียกข้าว่ารุ่นน้องทำไม.. สรุปคือเจ้าชอบสินะ"

"แต่ข้าว่าข้าขี้จุ๊ไม่เก่งเท่าเจ้า" "น่าจะเทียบกันไม่ติด เจ้ามันแค่มองหน้าก็เชื่อไม่ได้"

แสดงสีหน้าลำบากใจ "แต่ว่า.." กับคนที่หลับในสนามรบไม่อยากจะนับเป็นรุ่นพี่เลยนะ.. "อื้ม รุ่นพี่สินะ" ฝืนยิ้ม

"ใช่เหรอ? ข้าอาจจะยิ้มจากใจจริงอยู่ก็ได้นะ"

หุบยิ้มทันที "หรือว่าจะอิจฉา? ถ้าอยากทาข้าจะทำให้ก็ได้อยู่"

ซ้ายก็ดำสนิท ขวาก็สว่างแสบตา ไม่ต่างกับหยินและหยาง "นี่ข้ามาอยู่กลางดงอะไร" ในพรีเทนเดอร์นี่มีใครปกติมากกว่าข้าไหมก่อน..

"ข้าพอจะเข้าใจเจ้าลอร์ดหน้าถมึงทึงนั่นแล้วสิ" เปลี่ยนจากรายล้อมด้วยลูกศิษ์น่าปวดหัวเป็นเพื่อนร่วมคลาสที่น่าปวดหัวแทนก็เข้ากันอยู่

"พี่น้อง? ข้าเองก็เคยมีพี่ชายฝาแฝด ใช่ เจ้าของนามนี้ไงล่ะ"

"เกรย์อีกคน? เจ้าหนูนั่นยังต้องฝึกอีกเยอะ ถ้ามีเวลาก็อยากจะพาไปฝึกให้เป็นนักรบที่เก่งมากกว่านี้ได้อยู่หรอก"

"แฮไพส์ติออน" ขุนพลเงาแก้ชื่อให้ฉับพลัน "อา ฝึกฝน คนแบบเจ้าน่ะเหมาะกับการเป็นนักรบเกรย์"

"...." "ลองพูดดูอีกทีสิ"

``ทั้งอินทผาลัมธรรมดาทั้งอินทผาลัมต้องสาปเลย! ปาใส่เราจนแทบหมดต้นแล้ว!💦``

"จะทำให้ข้ากับเซโนเบียตีกันน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ ข้ากับนางรักกันปานอุ้มกันสามเวลาหลังอาหาร"

"อรุณสวัสดิ์" ตื่น นอนต่อ

"เช้าสวัสดิ์ล่ะ"

"อเล็ก..ซานเดอร์? อเล็กซานเดอร์วัยเยาว์คนนั้นน่ะนะ!?"

"ไม่นึกว่าจะได้พบกันในที่แห่งนี้.." อย่างน้อยในวัยนี้ก็ยังสามารถดูแล— ไม่สิ ปกป้อง ร่างของขุนพลเงาย่อลงจนเข่าชิดกับพื้น ฝ่ามือขวานาบลงเหนืออกซ้ายเป็นการทำความเคารพ

❤️ *อัดกรอบทอง*