تنها چیزی که مانع خودکشیم می‌شه مامانمه. بعد از مرگم خوشحال می‌شه و دلم نمی‌خواد خوشحال باشه.

یه هفته خوبم یه هفته باید با کفگیر از رو زمین جمع بشم.

تنها مکانیسم دفاعیم در برابر تموم شدن سریالا اینکه قسمت اخرو نمیبینم و تظاهر میکنم تموم نشده

خب خانواده رفت خوابید، حالا وقت زندگی کردن من در این خونه‌اس.

عین طوطی می‌مونم کافیه یکی با لهجه باهام معاشرت کنه، پنج دقیقه بعد لهجم از خودش غلیظ تره :))

من اگه برگردم عقب بازم همین اشتباهاتی که تو این سال‌ها ‌کردم رو تکرار می‌کنم، می‌شناسم خودم رو، می‌دونم چقدر زبون‌نفهمم.

انقدر یه موزیک رو پشت هم گوش می‌کنم که تو مغزم پیام میاد: شما هشتاد درصد از بسته‌ی دوپامین این آهنگ را مصرف کرده‌اید.

بیشتر ازون چیزی که فکرشو کنین رفتار و شخصیتتون مثل مامان باباهاتونه؛ مثلا یهو به خودت میای میبینی دقیقا همون ویژگی بابات که اذیتت میکرد رو خودتم داری…

نیمی از توانش صرف سرکوب خودش می‌شد و نیمی دیگر صرف جنگ با جهانی که سعی در سرکوب او داشت.

من تمام انسان ها به جز خودم رو میبخشم

یه مقدار عقل از قدیم داشتم؛ دیگه اونم ندارم.