"มันอ่านว่าตอก แกอยากรู้คำนี้ไปทำไมน่ะเจ้าหนู?"

"มันก็ไม่เชิงหรอก แค่แกยังเด็กอยู่นี่สิ" - แต่โตไปมันก็จังไรรึป่าววะ เอาไงดี บอกดีมั้ยเนี่ย "มัน ในแง่ของคู่กันน่ะนะ"

"พวกมนุษย์ก็แบบนี้ บางทีมีแม้แต่คำใหม่ๆที่ไม่มีในรากศัพท์ด้วยซ้ำ" "หัวจะปวดเชียว"

"ทำไมสัญญาณเตือนดัง—" "เวรละ นั่นเมกกะทรอน?!"

`` It gives me an excuse to do a little earth-style sightseeing. -

"มาจนได้นะฮาวด์ ช้าเป็นบ้าเลย" 𝙷𝚘𝚞𝚗𝚍

"เอาเถอะ มาช้าก็ดีกว่าไม่มา" "ยินดีต้อนรับกลับละ"

"เอาละ ไหนดูซิมีอะไรให้ทำบ้าง" - มองดูงานตรงหน้ากับไพร์มที่หลับคางานไปแล้ว "เค เจริญพร ทำเองก็ได้วะ"

"เอาว่ะ เปียกฝนอีกจนได้ ให้ตายสิ" "เบื่อจริงกับไอ้ความเปียกปอนนี่" - เดินกลับเข้าในฐานแม้ว่าน้ำนั้นจะหยดจากตัวลงเป็นทางก็ตาม "จะว่าไป ไอ้หนุ่มนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ ช่วงนี้ไม่เห็นตัวเลย" - อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมคหนุ่มเลือดร้อนตนนั้นที่เคยผิงไฟด้วยกัน

"อากาศโคตรสบายจนอยากจะทิ้งตัวเลยให้ตายสิ"

"แรทเชทไปไหนวะ?"

เหนือขึ้นไปบนหอคอย Darkmount ที่ที่เคยเป็นที่อยู่ของเหล่าดีเซปติคอนส์ผู้น่าชิงชัง บัดนี้บนบัลลังก์ที่ยอดหอคอย ราชาแห่งเหล่าพรีเดคอนอยู่ที่นั่น ออพติกส์ของเขาจับจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมที่ได้มา [จุดจบของเหล่าพรีเดคอนในอดีต] ท่าทีสงบนิ่งที่ไม่เคยได้พบมาก่อนในตัวของราชาอสูรตนนี้

"ผู้การพาแรทไปไหนวะ" - เขาทุบกำปั้นลงกับโต๊ะก่อนจะหันเดินไปหาตัวการ

"แรท ให้ตายเถอะหายไปไหนมา" - พอเห็นว่าเมคตนรักเดินมาก็ลุกไปหาทันที "เป็นห่วงแทบแย่"

"ค่อยยังชั่ว แน่ใจนะว่าไม่ได้โดนพวกนั้นทำอะไรน่ะ"

- เพราะการโจมตีที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้เขาเสียท่าไปทันที "อ..ไอ้เวรเอ้ย แก—"

. ' . ꒤ꂵ...ꃳꏂꏂꉣ? ' . . ^^^^^^^^^^ . . #BotTH #TF

-ทันทีที่ได้ยินเสียงคอมลิงค์จากเมคคนรัก เขาเลือกที่จะปล่อยผู้บุกรุกไว้กับหัวหน้าของตน -แน่ละ ต่อให้เข้าไปช่วยก็มีแต่เป็นภาระเพราะความเสียหายที่เกิดขึ้นนี่ ก่อนจะตัดสินใจพิงตัวกับกำแพง แล้วไถตัวเองลุกขึ้น "แรท ทางนี้"

"แรท..ทำไมนายไม่ซ่อมแซมตัวเองก่อน" -เสียงเอ่ยขึ้นถามอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง เรื่องบาดเจ็บน่ะ เขาชินแล้วด้วยซ้ำ ยังไงก็เจ็บตัวบ่อยอยู่แล้ว

"ฝุ่นเยอะเป็นบ้าเลย ยังมีใครอยู่มั้ยเนี่ย?"