” แล้วไฉนข้าต้องไปพิสูจน์กับคนอื่นในเมื่อเจ้าเป็นคนถาม !? “ ” อยู่กับชาร์ลส์แล้วข้าไม่จำเป็นต้องเสียเงินไง อยู่กับเจ้าข้าต้องเสียเงินเลี้ยงเหล้าเจ้านี่ ! “

” หัวหน้าพาลาดินสายดีดเจ้าคงจะหมายถึงชาร์ลส์สินะ ? “ ” ที่ข้ามาก็เพราะคิดว่าชาร์ลส์สหายของข้าอยู่ที่นี่ด้วย เจ้าเห็นบ้างหรือไม่ ชาร์เลอมาญ ผู้นั้นน่ะ ? “

” ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ “ ” เฮ้อ ... ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องเลี้ยงเจ้าอยู่ดีใช่ไหม ? ไปกันเถอะข้าจะเลี้ยงก็ได้อัศวินย่อมไม่คืนคำอยู่แล้ว “

” งั้นรึ ? , ชาร์ลส์ก็เป็นแบบนั้นแหละเจ้าคงจะเหนื่อยแย่เลยสินะ ที่ต้องสอนเช่นนั้น ... ก็นะพวกข้าใช้มันเป็นกันที่ไหนล่ะ “ * พยักหน้าเข้าใจพลางหัวเราะออกมาเล็กน้อย *

” ก็ใช่อยู่แล้วน่ะสิหรือเจ้าอยากจะให้ข้าลบความทรงจำของเจ้าจริงๆกันล่ะ โรบิน ฮู้ด “ * ยกยิ้มกวนใส่เล็กน้อย * ” อืม ไปกันเถอะ ... ว่าแต่เจ้าจะไปดื่มที่ไหนเลือกมาสิ ยังไงข้าก็ต้องไปด้วยอยู่แล้วนี่ “

” คู่มือก็คงช่วยอะไรไม่ได้หรอกกระมัง ... สู้พวกเจ้าสอนให้พวกข้าเสียยังดีกว่า “ ” รึจะให้พวกข้าทุบเครื่องชงกาแฟอะไรนั่นทิ้งเสียเลย ? “

” มานี่มาเจ้าเป็นคนถามเองนี่ไยจึงให้ข้าไปลบความทรงจำของผู้อื่นเสียล่ะ ? “ โรแลนด์หัวเราะออกมาเบาในลำคอก่อนจะโผกอดคอของวีรบุรุษเบื้องหน้าของเขาเล็กน้อย ” เอาสิ … ไปกันเถอะ แต่เจ้าจะไม่คัดค้านเรื่องที่ข้าจะไปด้วยรึไง ปกติเจ้าไม่ชอบพวกอัศวินนี่ “

” ชาร์ลส์รึ ... มาสักทีนะข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแยบเพราะไม่เห็นเจ้ามาที่นี่สักที “

” แล้วเจ้าไปทำงานที่ไหนมาชาร์ลส์ไม่เห็นบอกข้าเลย “ * ยื่นมือไปแตะบ่าสหายของตนพลางทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาด้วย * ” เช่นนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง … แต่ว่าอีกสองคนเองก็อยู่ที่นี่ด้วยสินะ ไม่มีข้าเจ้าก็ไม่เหงาใช่ไหมเล่า ? “

” ก็เห็นเจ้าบ่นเรื่องนั้นข้านึกว่าอยากให้ข้ากับชาร์ลส์ช่วยทำลายไอ้เจ้าเครื่องชงกาแฟอะไรนั่นอสียอีก “ * หัวเราะในลำคอเบาๆ *

” น่าอายรึ ? ... แต่ข้ามิได้คิดว่าสิ่งนั้นมันน่าอายตรงไหนเลย เหตุใดถึงต้องอายกันเล่า “ สิ่งที่ยอมรับมาแล้วน่ะอัศวินอย่างพวกเขาไม่ได้คิดอะไรมากหรอกนะหากไม่รักนี่สิจะถือว่าเสียมารยาทกับผู้ที่ให้มันมา

” ข้ารู้ความหมายของมันอยู่แล้วและข้าก็คิดว่าผู้อื่นที่รับช็อกโกแลตไปจากเจ้าก็คงรู้ความหมายนั่นเช่นกัน“ * ยกยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ * ” เหตุใดเจ้าพึ่งจะมารู้ความหมายของมันภายหลังเล่า นี่เจ้าไม่รู้จริงหรือว่าวันนี้คือวันแห่งการสารภาพรักน่ะ “

"ถึงเหล่าผู้มาใหม่ทุกคน แม้จะช้าไปบ้าง~ แต่ก็ขอยินดีต้อนรับด้วยคน~!!"

” หากเจ้าไม่รู้ว่าวันนั้นคือเทศกาลอะไรจริงๆแล้วไม่อยากอายควรถามผู้อื่นก่อนไม่ใช่รึ ? “ ” แต่อยากน้อยหากเจ้าเต็มใจที่จะให้มันก็ไม่มีสิ่งใดจำเป็นที่จะต้องอาย ต่อให้จะไม่รู้ก็ตาม “ ” แต่ว่าคราหน้าจะมีอีกรึไม่เล่า ? “

” เข้าใจแล้วแต่ข้าเป็นห่วงเจ้านี่นะไม่เห็นกลับมาสักที “ * เขาพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยด้วยความโล่งใจพลางคลี่ยิ้มออกมา * ” ขอบคุณที่ต้อนรับข้าเล่าชาร์ลส์ สหายข้า ~ “ ” หวังว่าเจ้าจะมาอยู่เล่นกับข้านะ ! “ * เอื้อมมือไปตบที่บ่าสหายผู้เป็นที่รักของเขาเล็กน้อย *

” อืม ... บารดามันเต้นางก็เป็นสหายข้าเช่นเดียวกันเพราะ สหายของชาร์ลส์ก็เหมือนสหายของข้า “ ” เจ้าทำให้เช่นนี้เจ้าอัศวินในชุดเกราะหนาเตอะคงจะดีใจกันเสียแล้วกระมัง “ ” แต่หากพูดถึงรูป ... อืม ... ก็ไม่มีรูปที่ข้าอยากได้หรอกทำตามที่เจ้าอยากทำเถอะ “

” ชาร์ลส์หัวเราะอะไรของเจ้า ? ... ให้ตายสิ “ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปวางบนหัวของสหายตนแล้วลูบไปมาเบาๆ ” เข้าใจแล้ว “ ” แต่ไหนๆเจ้าก็มาแล้ว วันนี้ร้อนดีนะมาแก้ผ้าเป็นเพื่อนข้าดีไหมเจ้าน่ะ ? “ เขาเอ่ยถามเชิงหยอกล้อก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

” เหอะ ... ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ “ ” แต่ที่บอกว่าพยายามเป็นมิตรนั่นนั่นคือการพยายามแล้วจริงๆน่ะรึ ? “

” รู้แล้วน่า ไม่จำเป็นต้องย้ำเสียก็ได้ข้าแค่ถามเฉยๆ “ ” ถ้าหมายถึงชาร์ลส์เจิแล้วแหละ แต่ข้าคงต้องฝากเขาไว้กับเจ้าก่อน “