Seni bir girdabın içinden almaya çalıştım ama yetmedi nefesim. Affet.. içimdeki bu enkazla üstesinden gelemedim.

Acıklı bir şiirin herhangi bir mısrasında karşılaşalım artık kadın. İhtimallerle ömür geçmiyor, son bakışınla sineme bıraktığın bu acı hiç dinmiyor.

Gözlerine atfettiğim onlarca şiiri attım bir kenara sen görmedikten sonra. Selamı sabahı kestim de kahverengi sözlerle, bir tek hala seni anımsıyorum kulağımın değdiği şarkılarda.

Bilirim gelemezsin gurbetin sokaklarından. Benimse zaten içim hep bir hoşçakal ülkesi.

Seninle güzel olabilirdik ama bir ihtimal olarak kaldın.

Dönüpte bir kadeh bir şeyler söylesem, Bir masada buluşsak hallolurdu belki her şey ama işte gönül yorgunluğu bu öyle ayaklarını uzatıp dinlenince geçmiyor.

Seni hatırlatacak her şeyden uzaklaştım.. Ama kendinden kaçamıyor ki insan.

Gittiğin yerlerdeki çiçeklere kapılsa da kalbin, Sılandaki baharı unutma sakın.

Belki bir gün kalbimi yormayan birine denk gelirim diye yaşıyorum..

Tenimde tek bir tüy dahi yoktu gözlerini kalbime kazıdığım an, Oysa şimdi karlar yağıyor şakaklarımdan.. Ve ben seni hala atamadım kafamdan.

Keşke vaktiyle, saçma da olsa iki kelam etseymişim. Susunca yok oluyormuş insan, çok sonra öğrendim.

Senin yüzüme defalarca kapattığın kapıyı, bir başkasına gün ışığı gibi açtığını görünce yolumu kaybettim. Sokağına uğrarım belki ama çevirip başımı bakmam pencerene..

Bir şiir daha mı yaksam ardından? Yoksa bir türkü mü havalandırsam? Yahut bir uçurumun kenarından bıraksam mı kendimi? Ah gönül sızım yine de yetmez hiçbiri..

Şuan yanında olmasan bile hayalin yetiyor. Birgün geleceksin yanıma ve işte o zaman başlayacağım yaşamaya..

Kırık dökük şiirler yazmama kızıyorsun. Bilmiyorsun. Darmadağın gövdemi Çiçekli perdelerin arkasında saklıyorum. Karanlıkta oturuyorum da ışıkları yakmaya cesaret edemiyorum.

Bu kasvetli akşamların bir sabahı var elbet ama yine de sana doğru yürüyorum şiirlerin dar ıssız sessiz sokaklarında. Biraz yıprandım ama böyle de olsa devam etmeliyim bu çetin yola.

Kahve soğumuş, zaman geçmiş. Ben aynı şarkıda kalmışım.

Toparlanıyorum.. Onarıyorum içimdeki enkazı. Mesela bir duvarı suluyorum bir çiçeği koparıyorum. İçime bahar gelmiyor ama ben hala bekliyorum ama sen gelme! bir yıkımı daha kaldıracak gibi hissetmiyorum ..

Yine bir gece bir masa başı ve yasattıkların.. inan çok zor inandıklarının sana inanmaması. Bilmiyorsun. Anıların nasıl cana battığını.

Bu hareketsiz dijital neslin ihyası için #BedenEğitimineAdalet