Hayattan tat almak ne demek ? TDK bunu da açıklasın.

Kabul görmek için girmediğimiz şekil kalmadı. Kim bu bize onay verecek olanlar bir dönüp bakın isterim. Hayatımıza yetkili mercii atadığımız insanlara bir dönün ve bakın! Yeterince anlamsız geldi mi size de?

Gün içinde çok denk gelip okuyorum. İnsanların karakter ve davranışları üzerine çokça söylenmiş sözler uçuşuyor. Mevzu sizce de insanlar mı ? Mevzu tamamen kendi benliğimiz. Başka insan davranışlarına takılıp kalırken kaçırdığımız şey bizden başkası değil!

Birşeylerin bittiğini dile getirmeden önce yoğun olarak hissettiğimiz oldu.. İşte şimdi hissediyorum bazı şeylerin sonuna geldim.

Size çok zor bir durumdan bahsetmek istiyorum. "Kararsızlık" ..duygularınız beyazla siyahın arasında duruyor gibi. Beyaza adım atsan siyahın asilliği kat be kat artıyor gözünde. Siyaha adım atsan beyazlar içinde sen çalıyor aklında tüm ihtişamıyla.

İnsan kendine de yük oluyor çoğu zaman. İcindeki bencillikle savaş öyle kolay kazanılmıyor. Gözyaşları akıyor küresel ısınma baş gösteriyor içinde. Sera etkisi bütün dengenizi alt üst ediyor. Yağmur mevsimi bitmiyor. Yüzyıllık bir yalnızlık başlıyor ahşap ve kerpiç kalplerde.

Insana kendinden başka kimsenin yararı yok bir kez daha anladığımız bir gün oldu dostlar! Günün sonunda sırf istedikleri gibi biri olmadığınız için yapayalnız kalıyorsunuz..sadece kendinizle..

Nasıl oluyor da etrafınızdaki herkes bir anda düşman oluyor. Insan ilişkileri konusunda sınıfta mi kaldık? Fizik öğrensek bunun yerine Einstein gurur duyardı bizlerle..

Kafamın içi alev alev hadi beni durdur desem ? Kim durduracak bunca düşünceden beni

Varoluşsal sancılar içinde bir günü bitirmeye çalışıyoruz. Boşlukta savrulup oradan oraya çarparken bizden bağımsız yüzlerce etken içinde bizim olmayan hayatın savaşını vermeye çalışmak büyük bir delilik örneği değil mi dostlar??

Aslında insan davranışları çok net. Bizler kendimizce yorum kattigimiz için o mesajı almaktan uzaklaşıyoruz. İstiyoruz ki sonuç bizim istediğimiz gibi olsun ve kılıflar uyduralım. Ama gerçekler er ya da geç bir cadde başında karşımıza çıkar.

Deeerrriiiinnn bir ohh çekmeye ihtiyaç duyuyoruz. Arınmaya aklanıp paklanmaya.. bütün o iç karanlığına ışık açmaya derinden bir ihtiyaç duyuyoruz.

Duygu durumunu başkalarının davranışına bağlamayan var mı gerçekten?

Hissediyorsak doğrudur ama ispat da gerekir. İlim bilimle Supernatural özellikler arasında kalmış bedenlerimiz hep arayış içinde. Buluşlar belirsiz ama sonuç yorumları bilime uygun..

Konuştu yalnızlık kalpte yüksek sesle ben varım dedi hüküm sürerim dedi .. sonra küçücük bir çocuğun gözyaşları aktı çünkü anlaşılsın istiyordu yormadan yorulmadan var olsun istiyordu..

Birine kendinden çokça sevgi vermenin neresi kötüydü? Almadan vermenin ağırlığını hesaplayamadık yük ağırdı yol uzun.. varış noktası görünmüyordu belki de sandığımızdan yakındı dostlar ama cesaret edecek kahramalar mıydık muamma

Küçük bir yürüyüşte içimdeki yalnızlığı dinleyebilirim ya da sadece olduğum haliyle hiçbir şey düzeltmeden kendimi kabul edebilirim. Çünkü ben eksik değilim. Sadece bazen yoruluyorum..

Bilemiyorum. Hissiz olmak ister miydim acaba diye düşünüyorum insan olmak zor geliyor çünkü hissetmek, üzülmek, zorlanmak, yalnız olmak bunları şu an taşımak zor sanırım

Neler oluyor bilmiyorum. Kırgın ruhum bunu biliyorum. Paramparça duygularım bunu biliyorum.