هرجا میرسم خوابم میاد ، فقط خوابم میاد ، میخوام روی زمین دانشگاه ، پیاده رو ، سوپری ، وسط رانندگی ، توی اسنپ ، هرجا که بشه بخوابم و دراز بکشم.

از خانواده‌م بابت بزرگ کردن من با آموزش این حجم از ملاحظات اجتماعی، گلایه دارم. هر روز گاو بودن آدما سورپرایزم می‌کنه و من عادت نمی‌کنم.

شما روزی که در زندگی متوجه بشی اکثریت آدم‌ها مادرجنده و حسودن دیگه بعد از اون سعی می‌کنی همه‌چیز رو private نگه داری.

درسته که مادرجنده بودنشون بخاطر حسادت رو مخمه ولی جدیدا لذت میبرم که یه چیزی دارم که اونا از حسادت بخوان بسوزن. نوش جونم برای هر چیزی که تلاش کردم و به دست اوردم

آخه دلم نمیخواد تو این هوا برم سرکار :)

چقدر هول بارون شدیم ما ایرانیا.

هر روز دارم تو زندگیم دنبال انگیزه میگردم ولی پیداش نمیکنم. کجاست واقعا ؟

چارلز بوکوفسکی در رمان شب آرزوها می‌نویسه: « غم، ناشی از هوش است. هرچه بيشتر برخى چيزها را درک کنی، بیشتر آرزو میکنی که ای کاش هرگز آن ها را نفهمیده بودی »

مخصوصا تو ایران و با این وضعی که تا دسته داره میره تو

چشم هاش :)

اقا اگه نمیزنی ما این شیر گازو باز کنیم بخوابیم.

فرح برای من بی‌نهایت قابل احترامه؛ لطفی که این‌ آدم به فرهنگ و هنر ایران کرد واقعا بی‌نظیره برای من.

برای موندن و ادامه دادن و جنگیدن خیلی بی حوصله تر از این حرفام

کاش مونیخ بودم، کاش تورنتو بودم و کاش لس انجلس هر جایی که میشد داد بزنم اعتراض کنم و بجنگم

عجب شعاریه « مرگ بر سه فاسد، ملا چپی مجاهد » به به :))))))

دیگه نمیتونم عادی به این وضعیت ادامه بدم، نیازمند یه سری قرص اعصاب و روانم.

احتیاج شدیدی به دراز کشیدن داشتم، دلم می‌خواست بخوابم، چشم‌هام را ببندم و به خواب ابدی فرو روم. پیکر فرهاد - عباس معروفی.

درگیر یک کس‌گیجه‌ی ملی هستیم.

کاش میتونستم کل زندگیمو بدم و این خونه رو بگیرم :)))