Yol biter, hayat başlar, böyledir bu.

Seyrek gülüş, sen ne güzel bir şeysin Nazlanırsın ama bir gün gelirsin.

İnsandan insana geçiyor ömrüm, Mezar yeri aldım dünyadan bugün.

Yürüdükçe yoruyoruz seni yol, İnsanlık öldükçe nüfus artıyor.

İnsan üzgündür, insanlar bilmez.

Gülden koparılmış gibi kalbimiz.

Dışarıdan seyredince insan kendini, Ne kadar anlamsız ömrümüzün vitrini.

İçimden dedim, gömülü bir ırmağın yalnızlığıdır bu Beraber yürüyelim, olur mu?

Kaçan bir gol kadar üzülmedik değil mi? Ölürken çocuklar o güzel Afrika'da.

Bana bakmak düşüyor, bombalar sana.

Yaşamak ne zor şey, kalbi olana.

Rabbim, sen olmasan Kimin aklına gelirim ben?

Yürürsen yakındır, bakarsan uzak.

Tekrar çiçek açıyor ağaçlar Bu olsa gerek iade-i itibar.

Kendime diyorum, olunca akşam Bir gün daha uzaklaştım dünyadan.

Canımı yakıyor dünyanın güzelliği Yetmiyor ömür, o büyük şiire. Rabbim, ne olursun Sözümü kesme.

Sen böyle güzelken bana söz düşmez Bakma, şiirler yazdığıma.

Camiden eve dönerkenki ferahlık Sadece müminlerin bildiği Şiir, böyle bir şey mi?

Su dökme ardımdan, ayrılık yeşermesin.

Senin de kıyılarını Elinden aldılar mı?