; เข้ามาเครียดเลย ออกดีกว่า

𝗵𝗶 𝗹𝗼𝘃𝗲𝘀, จากนี้ไปผมคงไม่เหลือภารกิจหรือพันธะสำคัญอะไรให้อยู่ที่นี่บ่อยๆ เหมือนอย่างเก่าแล้ว ข้อความนี้จึงจะเป็นตัวช่วยในการตัดสินใจว่าควรจะฟอลแอคนี้หรือไม่ (โบกมือบ๊ายบาย) ให้คำขาดไม่ได้ว่าจะไปนานหรือเร็วแค่ไหน หรืออาจจะไม่กลับมาเลย ก็นะ ผมรักที่นี่มากจริงๆ —

; สังเกตเห็นได้ว่าแอคของกระผมนั้นเงียบฉี่มาได้สักระยะหนึ่งแล้ว เพราะงั้นหากจะเข้ามาเวียนว่ายอยู่ที่นี่เสียบ้างก็คงจักไม่เป็นไร

“เหนื่อยจังเลยน้า” เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมร่างบางที่ล้มตัวลงนอนสายตากลมโตมองไปยังเพดานอย่างเหนื่อยล้า “เอาล่ะไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ รีบนอนแล้วรีบเอาแรงไปหาคนไข้พรุ่งนี้ดีกว่ามีตั้งหลายคนที่จองไว้ดูแลผิวนิหน่า” “สู้ๆนะอึนแจ!!’’

"โว้ว! ให้ตายสิ นี่มึงไม่ซักกางในบ้างเลยเหรอวะเอ็ด!?" "ใครใช้ให้มึงดมอะ ไม่ชอบก็ไม่ต้องค้างดีปะห้องกูเนี่ย" เจ้าของห้องโบกมือไล่แขกที่มาขอพักอาศัยอยู่ด้วยหนึ่งคืนแบบสีหน้าทีเล่นทีจริง ถึงจะรู้สึกไม่ดีอยู่บ้างแต่มันก็เป็นของส่วนตัวของเขา และเขาก็อายที่ถูกทักด้วย 'เพื่อนเวร'

; ต้าวยูเบน ทำมาจำผมไม่ได้นะ พฮุก 🥺

; หงิงเลย- มีแพลนแบบนั้นอยู่ล่ะครับ กลัวเพื่อนๆ คิดถึงคนหน้าตาดีแบบผมกัน 😩

; ปกติแล้วพวกคุณรับมือกับความรู้สึกจากการสูญเสียยังไงกันบ้างน่ะ 💭

; ความประทับใจแรกคือคาร์กับเมจ น่าสนใจและดึงดูดนี่ตอนนั้นมากๆ แต่คาร์ถัดๆ มาก็ยังคงเป็นอย่างนั้นอยู่นะ ก็ยินดีที่ได้รู้จัก น่ารักดีถึงจะหายกันไปบ้าง แต่แค่เข้ามาได้เห็นผ่านๆ ตาก็โอเคแล้ว

; เข้าสู่ช่วงเครียดและเปลี่ยนคาร์ทุกวินาที