นางพรานยกยิ้มขำ "โตแต่ตัวก็ไม่นับว่าเป็นผู้ใหญ่หรอกนะ" "อีกทั้ง ...ก็บอกแล้วอย่างไรเล่า บุตรของสหายก็คือหลานชาย เจ้าก็นับเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง"

"...." มองด้วยสีหน้าว่าเอาจริงหรือ

"เฮราเคลส ที่คาลเดียนี่ข้ามักเห็นวีรชนและทรชนทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กน้อยเสียเรื่อยเชียว" เชื่อเถิด กระทั่งแย่งของว่างยังยิงโฮกุใส่กันได้เป็นว่าเล่น

"สีสันดูไม่น่าจะเป็นยาบำรุงเลยเล่า" เห็นแก่หลานชายของกลุ่มเราเถิด เจ้าจะรังแกเด็กทำไมกัน

"อืม...เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันคนละอย่างกันนะ" อย่างไรก็เอ็นดูเจ้าหนูตัวใหญ่นี่ไม่ลง คงเป็นภาพที่พิลึกน่าดูเสีย

"นั่นสินะ เด็กสาวๆ เช่นเจ้าน่ะยังไม่เหมาะกับการมีบุตรหรอก ...ที่เขาเรียกว่าวัยสะพรั่งใช่หรือไม่?"

นางถอนหายใจ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มือบางใต้ถุงมือหนังสีดำยกขึ้นลูบศีรษะสีสดนั่นเบาๆ สองสามหน "เท่านี้ก็พอแล้วใช่ไหมเล่า?"

"ในบางคราความงดงามสำหรับสตรีชาวกรีกก็เป็นภัยมากกว่าจะเป็นพร ไม่สิ ...คงจะเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอนเลยสินะ"

นางตามสิ่งใดไม่ทันนัก แต่ก็หวังว่าคงไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไร จากที่ได้เฝ้ามองและเรียนรู้มาอย่างยาวนาน อะตาลันเต้พบว่าสถานที่รวบรวมวิญญาณวีรชนอันมีนามว่าคาลเดียนี้ มักมีเรื่องให้ชวนปวดหัวอยู่บ่อยหนทีเดียว บางคราตนยังเห็นมาสเตอร์กรีดร้องว่าเต้าหู้เผ็ดอีกแล้วหรอว*เสียด้วยนั่น

หูลู่ ใครกัน...ใครมันเผาพริกเผาเกลือ นางแสบตาจนแทบลืมไม่ขึ้นแล้วเสีย หรือนี่จะเป็นสิ่งที่ผู้คนเล่าลือกันว่าเป็นอาการเหม็นความรักกัน

"คนรัก..." กร็อบ ขอบโต๊ะที่กรงเล็บนั้นคว้าไว้เเตกกราวดั่งเศษคุกกี้

"ดูเหมือนฝนกำลังจะตกนะ" "หากเป็นที่นี่คงไม่อาจได้กลิ่นของต้นหญ้ายามสิ้นน้ำค้างเหล่านั้นแน่ เป็นสิ่งหนึ่งที่ข้านึกเสียดายทีเดียว" "แต่ทว่า ...ที่ต่อสู้ร่วมกับเจ้าอยู่นี้ ก็เพื่อทวงคืนช่วงเวลาเหล่านั้นกลับมา ทดแทนโลกสีขาวนี่ใช่ไหมเล่า มาสเตอร์"

ตามสิ่งใดไม่เคยทันเสียทุกทีไป

นางพรานขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะมีเรื่องราวบางสิ่งที่นางตามไม่ทันอีกตามเคย ครานี้เหมือนจะเป็นสิ่งที่เรียกว่า AU กระไรสักอย่างกระมัง

นางไม่ทันมอง

ความปรารถนาของข้า ตลอดมามีเพียงความสุขของเด็กๆ เท่านั้น เพื่อการสร้างโลกที่ไม่ให้เด็กคนใดต้องถูกทอดทิ้ง ข้าจึงได้ต่อสู้มาจึงถึงตอนนี้ แม้จะกล้ำกลืน แม้จะอดสู ก็ยังคงต่อสู้มาจนถึงตอนนี้ ... แล้วนั่น—จะบอกว่าสิ่งที่ข้าทำไป มันผิดรึไงกัน กล้าพล่ามออกมาได้อย่างไรกัน

นางพรานเดินทางข้ามเวลา "เกิดอะไรขึ้นบ้างแล้วกัน..."

"ข้าออกจากโบสถ์แล้วตั้งแต่ตอนร่างสลายคราแรก"

นางโผล่มาสอยมันทิ้งด้วยลูกธนูแล้วกลับไปพักผ่อนต่อประหนึ่งทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว

"อย่าห่วงไปเสียมาสเตอร์ การกำจัดเนื้อร้ายที่จะกลายเป็นตัวอย่างไม่ดีให้แก่อนุชนรุ่นหลังย่อมเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว"