کسایی که وقتی پدر یا مادرشون زنگ میزنه از جمع فاصله میگیرن و صدای گوشیشونو کم میکنن کاش میشد بغل کرد و بوسید.

انقدر بخاطرش تغییر کرده بود که دیگه خودشم نمیشناختش.

خداروشکر اونقدرا هم خر نیستم گویا :)

میلِ جانِ ما به عالم نیست الا سویِ تو

نامردی بگی بد بودش.

چه مسیری رو اومدیم زن!

بچه هاتون رو جوری تربیت کنید که بزرگ کوچیک و «تو و شما» حالیشون باشه.

امیدوارم هیچ شخص نزدیکتون تو این اوضاع سرباز نباشه چون از استرس تخماتون چسفیل میشه.

متاسفانه مدتیه که قِلق خودم رو گم کردم. اصلا نمی‌فهمم از چی خوشم میاد؛ چی حالم رو خوب می‌کنه؛ دنبال چی‌ام و از چی دارم فرار می‌کنم!

آدم تا یه شبایی رو با زحر نگذرونه نمیتونه درک کنه بعضیا چطوری انقدر سنگ دل شدن

من بخاطر چیزی که شده ناراحت نیستم، من بخاطر چیزی که میشد بشه ولی نشد، ناراحتم.

درس دادن به دختر بچه ها فوق العادست؛چندتا دختر گوگولی با موهای بافته شده که بوی توت فرنگی میدن و مرتبی از همه چیشون پیداست. تازه تورو هم به عنوان تیچر بوجی بوجی میکنن

ترسناک ترین چیز درباره فاصله اینه که نمیدونی اونم دلش‌برات تنگ میشه یا فراموشت میکنه. ‌

كسايي كه راحت Move on ميكنن و گذشته رو فراموش ميكنن، صد در صد آدمِ پفيوز اون رابطه بودن.

حقیقتا پذیرش یه سری چیزا جزو سختترین کارای دنیاست

چرا واقعا وقتی کنار دست پدرا میشنیم رانندگیمون به شدت افتضاح میشه؟

کاش انقدر بهم فشار نیارین، هیچی اونجوری که می‌خواستم پیش نرفته، به یه مو وصلم، به یه مو.

درس دادن به پسرای تینیجر مثل راه رفتن رو لبه‌ی تیغه یه لبخند اضافه کارتو تموم میکنه.