เลิกน้าา บทสินปินเป็นเพื่อนกันอ่ะ ตอนด่าตอนแซะลูกกู ไม่เห็นว่าจะคิดว่าเค้าเป็นเพื่อนเมนมึงเลย

คนวิจารณ์การเต้นจากคลิปที่แปะมาเองกลับ โดนด่า เปรียบเทียบทำไม ต่างคนต่างเก่ง เค้าแค่เต้นเล่น ๆ แต่ตอนที่คนไทยโดนแซะเต้นไม่เก่ง เอาชาเล้นจ์มากด เอายอดวิวเอาเสียงกรี๊ดมาวัดความสามารถ กริบ โลกแตกได้เลย การเรียกร้องความยุติธรรมของพี่ ๆ ติ่งเกาหลี

เอางี้ ที่แกโดนด่า เพราะ 1 ไม่เข้าใจเรื่องแต่แรก มาโควทด่ามตที่สวนกลับ 2 พอมตแปะแฟคว่าเมนแทยงเริ่มก่อน แกก้ยังไม่กล้าแตะหรือกล้าด่าเมนแทยงต้นเรื่องเลย วนๆกล้าอยุ่แต่กับเมนเตนเนี่ย

ผิดหวังง่ะ คิดว่าจะด่าเหมือนตอนด่ามต🫩🫩🫩

บางคนก็ต้องทำตัวกวนตีนเพื่อกลบความเสร่อของตัวเอง คิดว่าเริ่ดมั้ง ตัวตลก

ไม่มีฮีทเตอร์ไง อยู่ประเทศตัวเองอุณหภูมิสิบกว่าองศาก็เปิดฮีทเตอร์กันละ พอเข้าอาคารก็อุ่น อยู่ไทยไม่รู้ไปหลบหนาวที่ไหน

อย่างแรก เปลี่ยนบัตรประชาชนให้เป็น Smart ID Card ที่สามารถเติมเงินได้ ใช้แตะจ่ายค่าทางด่วน ค่ารถสาธารณะ ค่าที่จอดรถได้ เหมือนที่มาเลเซียเค้าทำกัน แม่งอย่างเฟี้ยวอ่ะ พกบัตรประชาชนใบเดียวแม่งไปได้ทุกที

งงมั้ยเตน แต่คนเกาหรีมีเวลาเที่ยวนะ

สิ่งที่เบื่อที่สุดในการเป็นมตตอนนี้คือ มีความหวังลมๆแล้งๆ คิดไปเองจากคำพูดในไซน์ว่าเค้าจะออกจากค่ายและจบวงจรอุบาทว์นี้สักที แต่ไม่มีอะไรที่เป็นsignจริงๆที่มอบความมั่นใจได้ว่ามันจะจบ ยิ่งฟังยิ่งอ่านก็ยิ่งไม่มั่นใจ ทำให้จิตใจอ่อนแอลงทุกวันจากความไม่แน่นอนที่เป็นอยู่

เมนเตนโดนเอาเปรียบจากค่ายในฐานะผู้บริโภคมาตลอด (ไม่ต้องบอกว่าไม่พอใจก็ไปติ่งคนอื่นนะ เพราะมีคนไปจริง🥲) ตัวศิลปินทดแทนให้ด้วยการสร้างผลงานระดับ S พัฒนาตนเองอยู่ตลอด แต่งานมันวางขายผ่านค่ายอะ แล้วผู้บริโภคต้องทำยังไง

รุ่นเดียวกันคนที่ไปได้ไกลที่สุดไม่ใช่คนเรียนเก่ง แต่เปนคนที่บ้านรวยมีเงินส่งไปเรียนนอก ต้นทุนคนเราไม่เท่ากัน เก่งมากแล้วที่หาเลี้ยงตัวเองได้ด้วยอาชีพสุจริต

รบกวนสอบถามหน่อยค่ะ ใครมีวิธีไม่ให้หมดแรงตอนเย็นได้บ้างคะ นี่ทำงานออฟฟิศ ทำงานนั่งคอมเช้าถึงเย็น ไม่ได้เดินทางด้วยค่ะ พอเลิกงานแล้วหมดแรงค่ะ ช่วงหัวค่ำอยากจะอ่านหนังสือ เปิดคอมส่วนตัวทำโน่นนี่ต่อแล้วเหมือนลานหมด รู้สึกล้า กลายเป็นอยากอาบน้่ำเปิดแอร์นอนแปะน่ะ

ฟีดชั้นมีหลายด้อมมาก แต่สิ่งที่เหมือนกันคือทุกด้อมมีแต่ถามหาคอนเท้นและการโปรโมทจากค่ายตัวเอง นายทุนมันเปนเหมือนกันหมดสินะ คิดแต่จะให้ฟคดันกันเองเลี้ยงกระแสกันเอง แต่ไม่เสิร์ฟวัตถุดิบมาให้

พูดไว้ตั้งแต่ปี 63 ผ่านไป 5 ปี ภาพเริ่มเป็นจริงขึ้นเรื่อยๆ

เลี้ยงกระแสไม่จำเป็นต้องเสิร์ฟอะไรนะ ไม่ได้ให้มาเสิร์ฟอะไรแบบนั้น ก็อัพเดทบ้างไรบ้างพอให้หายคิดถึง

ไปเจอเนื้อหานึงที่เขึยนถึงการเปลี่ยนแปลงไม่ใช่โอกาส แต่คือการเลือกตัดสินใจของเรา ซึ่งการต้องเลือกเนี่ยแหละ มันมีเส้นบาง ๆ หลายเส้นให้เราต้องพยายามใช้ความกล้าในการตัดสินใจข้ามไปให้ได้ แต่บางคนก็คิดเยอะจนไม่กล้าเลือก แล้วต้องคิดยังไงให้ชีวิตเกิดการเปลี่ยนแปลง เรามี 3 เทคนิคมาฝากกัน