لبخند مُرد، اندوه خیمه بست. بی باورم عزیز...! [نصرت رحمانی]

هر روز و هر دقیقه دلم برای پدر تنگ میشه و هنوز باور نبودش برام سخته… دارم دچار فروپاشی روانی میشم…

غمیگنم پر از گریه ام بغضی که نمی شکنه متنفرم خشمگینم بی هدفم نابود شدم…

خون تمام شهدا و انسان های کشته شده به گردن تمام مسئولینی هست که بعد از جنگ دارن سازش می کنن…. لعنتیای عوضی نمی تونستین دوماه زودتر مداکره و سازش کنید؟؟؟؟ متنفرم از تک تک شما بی وطن ها

فئودور داستایفسکی: "زندگی این روزها به گونه‌ای سپری می‌شود که می‌توانم سال‌ها غمگین بمانم، بدون آن‌که اتفاق غم‌انگیزی رخ بدهد ...!"

خوب نیستم… کاش منم همراه پدر بودم🥺

من در فاجعه اي زنده ماندم كه گلوله اي به تنم نخورده ولي زخم ِ تماشاي اين ويراني ، حياتم را روزي صد بار مصادره ميكند …

امید به زندگیم بعد رفتن پدر از بین رفت… حالا فقط دارم نفس می کشم و روزمو شب می کنم

هر روز صبح وقتی بیدار میشم تمام خاطرات جلو چشمم رژه میره؛ غم عالم میاد تو قلبم و تا اخر شب بهم یادآوری می کنه که دیگه پدر نیست پشت و پناهت رفت…😭😭

من هر احظه فکر می کنم پدر بیرونه میاد خونه، یکم عمیق میشم یادم میوفته چندین روزه دیگه ندارمش… چقدر دیگه باید بگذره ادم به پذیرش برسه؟

این روزا دل و دماغ هیچ کاریو ندارم دام میخواد یه گوشه بشینم به دیوار وربه رو زل بزنم یاد خاطرات بیوفتم و گریه کنم… کرخت شدم، انگار تو یه سیاهی و گودال غم گرفتار شدم

مخرج مشترک بیشتر بیماری‌های خودایمنی، سکوت است. ​سختی در به زبان آوردنِ آنچه حس می‌شود، بدن را به میدان جنگ تبدیل می‌کند. انگار بدن جورِ کلماتِ نگفته را می‌کشد و آن‌ها را به زبانِ درد و التهاب ترجمه می‌کند. بهبود نسبی علائم از جایی شروع می‌شود که درد دوباره به کلمه تبدیل شود.