🍃

ยังไม่นอนเลย อยากจะหลับแต่มันไม่หลับ ยิ่งพยายามหลับในหัวมันก็คิดไม่รู้จบ เหนื่อยมากๆเลย

พยายามนอนตั้งแต่กี่โมงลองนับชั่วโมงใน YouTube ที่เปิดดูวันนี้เอานะ คือพยายามจะหลับแล้วจริงๆ

ใครจะไม่เชื่อในตัวเราไม่เป็นไร ขอแค่เราไม่หมดศรัทธาในตัวเอง แค่นี้ก็พอ แล้ววันนั้นมาถึงวันที่ประสบความสำเร็จ เราจะไม่เสียดายและเสียใจอีก ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม!!!

เดินคนเดียว... ชีวิตต้องเดินไปข้างหน้า ถึงแม้ว่าต้องเดินคนเดียว :)

อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล ความรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมันเป็นแบบนี้ใช่ไหม หนูไม่อยากนั่งกินข้าวคนเดียว ไม่มีเพื่อนเลย ใช้ชีวิตคนเดียวมันแย่มากๆเลย มีพี่คนนึงเม้นทวิตหนูหลายวันก่อนว่า โครตเศร้าที่หนูไม่มีคนรอบตัวคอยให้กำลังใจเลย ถึงต้องมาขอจากคนในนี้ ซึ่งมันคือเรื่องจริง และเจ็บปวดมากๆ

พยายามเข้มแข็งอยู่นะ แต่มันก็ยากมากๆ อยู่ในห้อง 4 เหลี่ยมนอนมองเพดานได้แต่คิดทำไมเราไม่มีใครเลย หนูเลี่ยงเพลงเศร้าหรือหนังทุกอย่างเพื่อไม่ให้รู้สึกจี้ปมตัวเอง เพราะพร้อมจะน้ำตาแตก หนูอยากมีเพื่อนอยู่กรุงเทพจัง เพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ หนูอยากมีคนที่นั่งกินข้าวเป็นเพื่อนกันก็ยังดี

ทุกวันนี้เวลาท้อจะกลับไปฟังเสียงที่เคยบันทึกไว้ แล้วก็ไปฟังธรรมะต่อ เพราะไม่มีอะไรที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเลย มันโดดเดี่ยวจริงๆ ในทวิตก็มีคนทักมา หนูก็มีตอบไปบ้างแต่ความรู้สึกมันไม่เหมือนคนในชีวิตจริงที่สามารถเล่าได้โดยที่ไม่ต้อง keep look ไม่ได้ปิดกั้นนะคะ แต่ความรู้สึกมันต่างกันจริงๆ

คนที่เข้ากรุงเทพและสู้มาด้วยตัวเองและประสบความสำเร็จเขาเก่งจัง หนูอยากทำได้บ้าง แต่มันอ่อนแรงมากเลย ทุกวันนี้ยังไม่รู้ใช้ชีวิตไปเพื่ออะไรเลย เพราะไม่ได้ไปเที่ยวไหน แต่ละวันอยู่แต่ห้อง ทำงานๆ ออกแบบๆ เมื่อเงินออกที่บ้านก็มาขอตัง หนูจะกินอะไรดีๆแทบไม่กล้ากินเลย กลัวในอนาคตจะไม่มี

หนูก็ได้แค่มาพิมและเพ้อในนี้พร้อมน้ำตาที่ไหลตอนนี้ อย่างน้อยก็ได้ระบายออกมา ใครที่ท้ออยู่ก็สู้ๆนะคะ สู้ไปด้วยกัน อดทนไปด้วยกันนะคะ หวังว่าความรู้สึกนี้จะหายไป น้ำตาที่ไหลในอนาคตจะไม่ได้มาจากความเศร้าแบบนี้อีก :)

ยาชุดสุดท้ายที่หมอจ่ายให้ถึงกลางเดือนมกรา เหลือแผงสุดท้ายแล้ว แต่รู้สึกอาการยังไม่ดีขึ้นเลย จนป่านนี้หนูก็ยังไม่หลับหรือง่วง การไม่มีโรคคือลาภอันประเสริฐจริงๆค่ะ ไม่อยากกินยาแบบนี้แล้ว เมื่อไหร่อารมณ์ดิ่งแบบนี้จะหายไปซักที อยากสดใสแล้ว เหนื่อยที่ต้องไปหาหมอทุกเดือน มันแย่มากๆเลย

ขอบคุณคนที่ยังทักมานะคะ ถึงแม้หนูจะไม่ได้ตอบก็ยังทักและส่งพลังบวกมาเรื่อยๆ หนูเข้าไปอ่านทั้งหมดแล้ว ขอบคุณมากนะคะ ใจฟูมากๆ ขอให้คำพูดดีๆและความหวังดีพลังบวก ส่งกลับไปหาทุกคนด้วยเช่นกันนะ อย่างน้อยก็ได้ระบาย ดีกว่าเก็บไว้คนเดียว :)

มีความสุขอยู่ในโลกของจินตนาการ จนไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในโลกของความเป็นจริง บางทีภาพวาดมันก็สวยงามจนอยากเข้าไปอยู่ในนั้น แต่ก็ทำไม่ได้ ได้แค่นึกและจินตนาการเอา อย่างน้อยก็รู้สึกดีที่ได้มองถึงแม้จะไม่ใช่ความจริง อยากเจอคนที่ทำให้ชีวิตไม่ต้องเป็นเหมือนภาพวาด แค่รู้สึกมีความสุขบ้างก็พอ

หลังจากวันนี้ไปคงไม่ได้มาอัพเดทอะไรแล้วนะคะ ขอให้เพื่อนๆมีสติในการใช้ชีวิตนะ หาความสุขเล็กๆในทุกๆวันให้เจอ จิตเป็นนายกายเป็นบ่าว ดูแลสุขภาพจิตตัวเองให้ดี ได้มีแรงสู้ต่ออีกวัน หนูอาจจะพิมบอกคนอื่นได้ แต่ตัวเองยังทำไม่ได้เลย จนแบกต่อไปไม่ไหวแล้ว พยายามวางลงแล้ว แต่มันหนักเหลือเกิน

ต่อให้มีคนให้กำลังใจอีกสักกี่คน แต่ถ้าหากมันไม่เริ่มที่ตัวหนูมันก็ยากที่จะต่อติด ไม่ใช่หนูไม่พยายามนะคะแต่ความรู้สึกข้างในมันแย่จริงๆ หนูกินยารักษาตัวเองมาเป็นปีแล้ว มีแค่คนใกล้ตัวไม่กี่คนที่รู้ ไม่ได้ต้องการเอาโรคซึมเศร้าหรืออาการแพนิคมาเป็นข้ออ้างให้ใครต่อสงสาร ถึงได้ไม่บอกใคร

หนูทำมาหมดแล้วที่ให้ออกกำลังกายหรือออกไปเดินเล่น หมอก็แนะนำ ซึ่งหนูก็ทำหมดแล้ว แต่ตอนหลังมันเริ่มหนักขึ้น หนูนอนไม่หลับต่อให้กินยาไป และมือสั่นทำงานออกแบบไม่ได้ ออกไปนั่งสวนสาธารณะก็ร้องไห้ เพราะไปนั่งคนเดียว เห็นคนอื่นมากับเพื่อนกับครอบครัวหรือคนรักก็อดเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้

หนูไม่รู้จะแก้ความรู้สึกของตัวเองยังไงแล้ว บางเรื่องที่มันมากระทบจิตใจมันก็ลบออกไปจากใจไม่ได้จริงๆ ไม่ได้อยากจะคิดนะคะแต่มันห้ามความคิดตัวเองไม่ได้จริงๆ เหนื่อยจนอยากหลับไปไม่ตื่นอีกเลย ทนแล้วทนอีก ไม่รู้จะทนได้อีกอีกนานแค่ไหน หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นระเบิดเวลา ใกล้เข้ามาทุกที

เชื่อไหมหนูนึกภาพตัวเองตายแล้วตอนนี้ แค่นั่งหันหลังตรงหน้าต่างแล้วหงายหลังลงไป โดยที่ไม่มองลงไปเพื่อไม่ให้กลัวหรือรู้สึกว่าต้องเจ็บ ทนเจ็บแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หนูกลัวเหลือเกินว่าวันนั้นจะคุมสติตัวเองไม่อยู่ บางทีการอยู่ในอีกโลกนึง อาจจะไม่เจ็บซ้ำๆแบบโลกที่อยู่ปัจจุบันนี้ก็ได้