Sabahattin Ali çok güzel özetlemiş: “Uğruna bir şeyler yaptığınız için pişman etmeyecek insanlar için çabalayın, sizin verdiğiniz bütün emekleri görmezden gelen insanlar için değil. Çünkü bir şeye boşa emek verdiğinin farkına varmak kadar kırıcı bir şey yok hayatta.”

Mod düşüklüğü ✅ Hayattan bıkmışlık ✅ Herkesle iletişimi kesme isteği ✅

Kendimden başka kimsem yokmuş...

İnsanlara güvenmek gittikçe zorlaşıyor

Her yeni yaşta birşey öğreniyorum bu yaşım bana hiçbir şeyi hevesle anlatamamayı tek başıma sevinip tek başıma üzülmeyi ögretti...

Bir bana mıydı,yollarının dikeni ?

Uzaktan iyi insanlarsınız,uzak durun.

Heyecanımın hayal kırıklığına dönüşmesinden nefret ediyorum

İnsanlar affedilmeye layık değil

İsterdim ki insan biraz sevgi görünce uzaklaşmasın, değer verildiğini hissedince bunu suistimal etmesin. Biraz olsun elindekinin kıymetini bilsin,Ama insan, çiğ süt emmiş nihayetinde..

ölmüş birini özlemek dünyanın en çaresiz hissi.. her şey onarılıyor ama bu onarılmıyor

Karşılık beklediğimden değil ama ona dair her şeyi en ince detayına kadar düşündüğüm birinin bana yaptığı düşüncesizliği sindiremiyorum, insanı bu kadar kıran bir his yok bunu anlamıyorsunuz.

anlatmaya çalışırken ağlamak farklı bir acıdır

"Uğruna bir şeyler yaptığınız için pişman etmeyecek insanlar için çabalayın, sizin verdiğiniz bütün emekleri görmezden gelen insanlar için değil. Çünkü bir şeye boşa emek verdiğinin farkına varmak kadar kırıcı bir şey yok hayatta.."

gülmek için yaratılmış gözlerde yaşlar niye

Şeker toplamayı bırakıp, mezarlığa gitmeye başladığımız günden bu yana bayramlar bir tuhaf...

“Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum..”

Sorunumuz anlaşamamak değil. Konuşsak, anlaşırız. Dinlesek, çözeriz. Ama anlamaya, dinlemeye, sorunları çözmeye gerek duymuyoruz. Bütün ilişkileri mücadele haline getirip, haklı olmayı, mutlu olmaya tercih ediyoruz. Yani anlamaktan kaçıyoruz. Anlamak eylem gerektiriyor çünkü.

yoruldum. ve hiçbir şeye değmedi..

Uykunun içinde bir rüya, Rüyamda bir gece, Gecede ben. Bir yere gidiyorum, Delice... Aklımda sen... Özdemir Asaf