ای امارت نیستی و هذیان راستی، بر تو باد  نجوای دورها که باد بر وسعت یاد تا همیشه خواهد وزید.

دست‌هایم از امید لاجوردی آسمان کوتاه شده‌اند و سقف پژواک ترک‌های ایمان را به  مؤمنان خانه نشان می‌دهد... کجاست ختم من ای ساحرِ مصبیت فاصله؟ که گرد هم آمده‌اند موش‌ها و زنبور‌ها و کاج‌ها و خاکسترها...

هزار وصله‌ی خون بر قامت اقاقیا و تک پرنده‌ی خشکیده بر سرخی آسمان پَر، تکه یخی بر حوالی مرگ و خاکستر بر رستاخیز جوانه و جوان گواه.

کدام پرنده تو را نجوا می‌کرد؟ که از شاخه‌ی «هستن» جهیدی و بر مقارنه‌ی برگ و مرگ گریستی، که باد  بال تو بود بر گشایش نیستی‌‌‌.

پرنده پرید و سکوت در هیمنه‌ی پ‍َر شکست و من در سقوط سرشار از رستگاری بودم: الدهر انزلنی ثم انزلنی ثم انزلنی حتی....هیچ ارتفاعی توان خرد کردن استخوان‌های مرگ را نداشت تا آن که پوچی خود بر حصار خود افزود و خاک مشتاق خاک دیگری شد.

و بر بسامد شب سکوت تاریکی مرا می‌لرزاند. هر چراغ پیامبر نجاتی بود که فاصله را سوسو می‌زد و من شجاعت ایمان به سایه‌ی خود را نداشتم. مرا جز مرارت تماشا دستاوردی نبود و هبوط چشم تنها معجزه‌ای بود که کافران را رستگار می‌کرد.

کمی هم مرا به خاطر آور که تنها یک شمع سوگوار ما خواهد بود و آن سایه‌ای که بر روشنایی ما گریسته بود.

تاریکی مرا مست می‌کند و هجوم هر دلهره‌ی نور شعاع‌ایست بر حضور جنون...اگر من قدمی به روشنایی نهاده‌ام، آن کرانه، آن‌جا که «آن» آغاز می‌شود، مرا بر نقطه‌ای آونگ می‌کند که هر شاخه‌ی تاک بر خوشه‌ی انگور.

تاریکی رفته‌رفته جمع شد در چشم‌های من و من گم شدم در ابتدای راهی که جا مانده بودم...

و یاد آوار‌‌ هر باره، امید همان دیوار بود که نام تو‌ را جای پنجره داشت.

جز حلول تباهی کسی مرا دوباره زنده خواهد یافت؟ شعر  مرثیه‌ی من است و دست‌ها آغوش ناتوانی که هر که در واژه پناه خواهد جز فشردن هر گلو جای امنی نخواهد یافت.

ما رنج کشیدیم بسیار و آزاد خواهیم شد در سکوت احتضارمان، کلاغ‌ها در چشم‌های ما گم خواهند شد و پیچک شناور در استخوانمان تباهی را خواهد رویاند.

سکوت و وهم لحظه، آیا من در امتداد دو عزیمت کسی را دوست داشتم؟

کوچ بود و سرِّ مکشوف خاک بر عزیمت مورچه‌ای که بر عجز هضم استخوانی عبور می‌کرد و رویش جوانه‌‌ای بر تباهی ماندگاری که بر وفاداری سگی سایه می‌افکند. گور عشق همان آسمان بود که جز برگ شناور نشانه‌ای نداشت. از تبار ما کسی خانه نساخت و ما سرانجام بر سنگِ انجام ایستادیم.

لحظه‌ای گذشت و من در لحظه‌ای دیگر جا ماندم. قدم از هر رسیدن خالی بود و قلب از هر ادامه بی‌قرار. سرآغاز چون اسم محتوم تباهی به سرگردانی سوگند خورده بود و آن دم که راه بر آینه تجلی می‌یافت جز رنج نگاه آشنایی دیده نمی‌شد. چشم زنگار بود و نقش هر مسافر تاری اغیار.

من غرق خواهم شد و استجابت معنای دیگری خواهد یافت، کسی کاری نخواهد کرد و شطِ جاری عدم از دورها برای ما آواز خواهد خواند.

و صفوف پیوسته‌ی پروانگان بر مزار اقاقیا، چون جشن رنگ هندوان بر پیکره‌ی گِل‌اندودِ آفرینش آدم و دست‌هایی که جا مانده‌اند و صدای پای مورچگان از دل اسطوره‌ای که شاید خانه نام داشته باشد.

مادرم مرا سِقط شد؛ ایمان  در خون پرسه می‌زد و خدا در جنایت پنهان شده بود؛ تاریکی در خوشه‌ی شباهت میوه داد و ترس مزه‌ای ترش داشت؛ هیچ بر کرانه‌ی زادن منبسط شد و کوچ زنگار شعوری تازه را در خود می‌تنید...

داغ ما نشان ما بود. ما چگونه گم شدیم؟

و من باز گشته‌‌ام از خون زخم و از پراکندگی کلماتی که بر هر تن عریان جز داغی از «ما» ندارند. «ما» قصه‌ی هزار روایت عزا و قضا و هجوم همواره‌ی نفرین بادها که از ما جز سوگ ما خاکستری بر نخواهد خاست.