ไม่ได้เหนื่อยขนาดนี้กับโรงพยาบาลมาห้าปีได้

เป็นสัปดาห์ที่สุดหฤโหดจริงๆ

เช้านี้กะว่าจะกินโจ๊กแล้วดูอะไรไปเรื่อยใน YouTube สรุปกินเสร็จยังไม่ได้ดูซักคลิปเลย

สัปดาห์หฤโหดหวังว่าคงจะจบแล้วนะ

จำได้ว่าคนที่บอกว่าแม่ส่งไลน์หาสวัสดีตอนเช้าอย่าเบื่อเลยพอเขาไม่อยู่จะเสียใจ พอเป็นตัวเองต้องคุยทุกเช้าแล้วหลังจากนี้ไม่ได้คุยแม่งมันจุกอกใจหายว่ะ

จากข่าวแล้วถามว่าที่เขาทำไปใช่หน้าที่ไหม ก็ไม่นะ

วันนี้ไปเยี่ยมหลังจากผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ที่ศูนย์ ดูโอเคขึ้นห่วงก็แต่สภาพจิตใจ

รพ. เดียวกันมาสองครั้งอาทิตย์นี้ให้ความรู้สึกคนละเรื่องเลย

วันนี้ผ่านร้านการ์ตูนวันพีชเล่ม 112 ที่บ้านหยุดอ่านไปตั้งแต่เล่ม 104 และคาดว่าจะหยุดไปยาวๆ จนจบ

ช่วงนี้เรียกได้ว่ามิตรรักโรงพยาบาล

เครื่องจะมีปัญหาอะไรกันนักกันหนา บ่นลอยๆ

ตอบกลับเมลของที่นี่หลังจากผ่านไป 22 นาที ถือว่า quick response แล้ว

เรื่องนี้แหละที่จะรอดู

เปลี่ยนจากโรงพยาบาลมาเป็นศูนย์ดูแลมันก็ดีขึ้นทางกายแต่รู้สึกทางใจยังห่วงอยู่

Nursing Home ตอนนี้แม่เราเป็นหนึ่งในลูกค้า

ที่เหลืออะไรก็ได้ยกเว้นขนมครกต้นหอม

สนิทกับโรงพยาบาลอีกแล้วว่ะ

กาแฟแก้วที่สามกำลังจะผ่านไป

พอผ่านหลักสี่ปั๊บ แม่งคือของจริงว่ะ

โดนโนโรไวรัสเล่นงาน