तिर्खा मेटिँदैन ओसले, र पनि नदीको छालमा दिग्भ्रमित हुनु स्वभाविकै हो रहने त आखिर खत न हो •••

जानेर खुम्चिनु नजानेरै फैलिनु भनाइ सुनाइका बोध हराएरै त जादा रहेछन् चार आँखाका ओज ओसिएरै गढ्यो एकोहोरो दुईटा भेट हराएरै गयो कथाले ठग्यो वा कथालाई ठगियो महशुस गर्दाका अव्यक्त भाव शिथिलताका बर्कोमा निदाँउछन न्यानो मानेर बिउझदा उही हिउँद हरेक ऋतुमा छरपस्ट रहन्छ °°°

भन्छौं, फरक के पर्यो त रित्तो हुनुको तृप्तता थियो त्यै पनि बाँकी रहेन अब !

समयले सम्झनाहरु मात्र लिएर आएको भए ठिकै थियो, तर पश्चात्ताप पनि सँगसँगै आएपछि, सबै कुरा भुल्नुको विकल्प अरु केही भएन प्रेम गर्छु भन्नेहरूले निश्चल प्रेम लिई आएका भए ठिकै थियो तर प्रेमबाहेक सबै-सबै कसेर आएपछि, त्यसमा निरिह अल्झिनु बाहेक अर्को उपाय पनि त थिएन •••

न तंग्रनु न बहनु तरल मन •••

एकले अर्काको उपस्थिति खप्न सकेनौं, अस्वीकारको ठक्करले ठक्कर दिँदै ठक्करले ठक्कर सल्कायो मन साँघुरो ठोक्किएर अवचेतनभित्र ***

अनवरत, नित्य अक्षरमा आजसम्म मैले भर्न खोजेको भाव म आफैँ थिएँ अनगिन्तीपल्ट मेटेर, सच्याएर पुनः पुनः कोरेर लेखिसकेपछि जब अक्षरहरू प्रतिष्ठित भए अब मैले देखें- त्यहाँ रित्ता शब्द मात्रै थिए र स्पन्दन थिएन म त्यहाँ पनि थिइनँ । #यात्रामा #शारदा_शर्मा

एकोहोरो एउटा ऐना एक-भन्दा बढी चित्र दिन्छ तिम्रो कथामा श्रृंगारिएका पात्रहरु निर्दोष होलान वा गैरभावनामा बहकिरहने आस्थाका अनियन्त्रित पहिरो ‽ जस्तै डाँडाको घाम आडमा नलाग्नु ; समयको निम्तोमा निस्क्रिय द्रष्टा बिताउन समय अल्झिरहन्छ समात्न माछा टुक्रिएको जाली लिई ***

प्रतिस्थापित बेहाल जँहा मौनता उसले शिर ढाकेको पछ्यौरी; अनि मन पग्लनु आँखामा, एक तिम्रो तटस्थता नै त फेरिँदैन °°°

आत्म-मन्थनका नेप्थय जँहा गिज्याँउछ मात्रै पनि भित्ताकै शून्यताले आफू बाँच्नुको क्षतिपूर्ति तिर्दातिर्दै अरुको लागि मर्दिनु र यहीँ अप्राप्तिमा अभ्यस्त भइदिनु मलिनताको तह यसरी जमेको छ कि त्यँहा कैंयौं दोष भरिएको थिएछ ***

साँध छुट्टिनु देउरालीको जँहा चेतनाको भागमा नमेटिने गरी उहिल्यै उत्तर भरिएको छ र पनि प्रश्नहरु आँखामा पानी बनेर अल्झिरहन्छ अनि पल्टाइरहनु बेस्वादमै पुरानो उत्तरपुस्तिका शायद खोज्दै मन,स्थिति, प्रहर—को परिमार्जन; अचकल्टो नै सही त्यँहा पिँधको पत्ती भएर सर्कन्छ पल ***

अस्तित्व फगत त्यो ल्यामपोस्ट बेवारिसे परिचयमा झांगिनु फर्कि....फर्किएर‌ पनि हेर्दैन्न त कुनै नजरले एक बगान सम्म पनि त आफ्नोे भएन.. °°°

वास्तवमा केही पनि छैन । यो मैदान हो, यहाँ घाम सपाट सुत्छ र सपाट उठ्छ, आँखाअगाडि एउटा पहाड आएर उभिदिनु कविता हो यो ठाउँको । #पारिजात

अव्यक्त मनोभावना निर्धो सान्तवना निर्वासित परिवेश !!

तिमीले चाहेको हुन खोज्नु हुँदै नभएको हुनु रहेछ !

To some extent a person's personality is like all other peoples, like some other peoples, and like no other peoples.

चेपिएर चेतना बेलामौका सोचाइमा दुख्छ स्याडिजम'को ध्वाँसे रङ्गमा ; हामी निरिह रुपले समान छौँ जस्तै-भोकै हुनु, बेकार बस्नु, वञ्चित हुनु, सडक नाप्नु तथा विसङ्गति भोग्नु तर्ने वैतरणी न हो यद्यपि बसिबियाँलो'का आवरण — गह्रौँ !!

बिटुलिरहन्छन् शीर्षक, निष्कर्ष मान्यता तैरिरहन्छन उपहार'का उपमा लिएर फगत धरमरका खेल न हुन °°°

जो सपनामा हाँस्न खोज्दछ उसलाई निन्द्रै लाग्दैन ! र उसको कोठाको रात त्यसमा हराएको छाँयाजस्तै सित्तै जान्छ ! © वासु शशी

गति समात्नु अन्त्यले मूर्तता ओझोलिनु कतै औंशीको औसतमा...