«هرگز» ؛ جور‌چینی‌ست که زندگی‌ام مدام می‌پاشدش!

... کنون رؤیای ما باغی‌ست زمین اما فراوان دارد این‌سان باغ که برگ هر درختش صدمه‌ی دیدارها بُرده‌ست که ساق هر درختش نِشتر سوگندها خورده‌ست که آن سوگندها را نیز همان نشتر که بر آن کنده حک کرده‌ست، بر این کنده حک کرده‌ست با یار دگر اما ... [منوچهر‌آتشی/عهد]

... که ما چون اسبانی خسته_دویده در کوه‌های سنگی با انبانی از فضیلت کوتاه و حساب‌شده و آغشته با بوی دیارها که_از آن رفته بودیم_ ... [حسین رسائل]

باران بر شکافِ سترونِ خاکی می‌بارد عقده‌ی مرگْ گشاده به طاعتِ غمینِ گورکن . [گردش گورستانه ]

معنا، میانِ‌مان بود ، که یمین و یسار زدیم .

رسیدن ، دسیسه بود که اتراق بی‌محل شود !

... زبان روزانه‌‌ی من از آبِ رفته است و رفتار ساکنم نشان‌های زیستی مخفی را یافته است شب‌ها با باد به ردیف درخت‌ها پیوسته‌ام و شهر کوچک را از تنهایی‌ی غمش شناخته‌ام ... [احمدرضا چه‌که‌نی]

غزل_چشمی به هر پلک‌ش تفأل می‌زند ما را !

درخت بخل تو را کس ز بیخ برنکند مگر که صرصر حمق تو بشکند آن را [همام تبریزی]

معمار_غمی دارم هم خیّر و هم ماهر بر طاقتِ مسکین‌م صد طاق می‌آراید !

... بنویس چون این جهان که با کسی نمی‌ماند من نیز با واژگان خویش نخواهم ماند گزند دوست اما نمی‌رود از یاد که دشمنان مُردند. [هرمز علی‌پور ]

در هیچ «به سلامت»ی نگُنجیده‌ام_ چون‌آن در خود به«سلام»ی.

سرِ کوی‌ت بوَد کعبه چه کعبه کعبه‌ی مَردم چه مَردم مردم دیده چه دیده دیده‌ی گریان منم در عشق او باقی چه باقی باقیِ فانی چه فانی فانیِ عالم چه عالم عالمِ امکان [لطیفی بختیاری]

سرمد گله اختصار می‌باید کرد یک کار از این دوکار می‌باید کرد یا تن به رضای دوست می‌باید داد یا قطعِ نظر ز یار می‌باید کرد [سرمد کاشی]

این "در کلام نگنجیده" های‌مان کجاست مبادا! که حرف‌های جهیده از پهلو.

سیاه از قسم‌های تواَم ای نخاع بریده تاریک‌ترینِ قسم‌ تبسمی‌ست که مرا در آغوش دارد و گوش به سخن دشمن می‌دهد ... [هوشنگ چالنگی]