وا چقد سخته تیشرت سفید دلخواه پیدا کردن.!!

تمام چیزی که میخاستم: یک زندگی ساده که صبح هاش برم سرکار و شب هم آغوش آدم محبوبم باشم.اگر بخت یارمان بود هم بچه گربه ای بزرگ میکردیم یا بچه آدمی.

پیامی که وقتی حسودیت شده میفرستی از وقتی مستی بدتره

من عاشق این کارام ، مثلا دیتی که باهم پیزا درست کنیم ، شیرینی درست کنیم ، بازی کنیم ، خرید کنیم نمیدونم بریم ایونت های مختلف زندگی... زندگی کردن میخوام

تنها کاری که از دستم برمیاد گریه اس. و مرگ

نقطه‌ی اشتراکی که تو همه رابطه‌های سالم هست، اینه که «زبان عشق» هم‌دیگه پیدا کردن. این‌که طرف تو با تعریف و تحسین خوشحال می‌شه؟، با تماس و لمس؟، یا با یه هدیه‌ی کوچیک؟ دیتیل توی روابط واقعا مهمه اینکه تو با استفاده از هوش پارتنرتو کشف کنی و با درکت ادامش بدی.

من قبول کردم که شل کنم ولی براش روزی ١٠ ساعت گریه میکنم.

اصلا دیگه کون این صحبتا نیست

شخصاً میل به خودکشی ندارم، اما دیگر امکان زندگی هم ندارم. نه امکان کار هست نه تحصیل و نه اپلای. چون نه بودجه کافی هست، نه اینترنت، نه موقعیت و نه امید. در پاسخ به «چه خبر» فقط یک جمله دارم: روزهام رو شب می‌کنم.

آدم به خاطر دوست داشته شدن با چه حقارتایی که کنار نمیاد

دلم برای اون ویدیومسیجای بی‌محتوایی که وقت و بی‌وقت واسه هم میفرستادیم تنگ شده، فکر نمیکردم زندگی جوری پیش بره که حتی همینم از دست بدیم.

کاش تو خواب مرده بودم پرسن

متاسفانه سیگار می‌کشم چون حوصله‌م سر می‌ره. غذا می‌خورم چون حوصله‌م سر می‌ره، پولامو خرج کسشر می‌کنم چون حوصله‌م سر می‌ره، فقط دارم می‌رینم به زندگیم برای ذره ای دوپامین. دوپامین زندگیمو گاییده.

جدی نزدیک چهار ماهه که از پادکست و اسپاتیفای و GPT و پورنهاب و PSN و ایمیل و گوگل اسکالر و هزاران هزار کیرخر دیگه دوریم. واقعا همین چند تا هفتاد درصد تایم بیداری من رو پوشش میداد تو طول روز.

جدی یک سری از انسان‌ها ایده‌ای از بگایی و افکار خودکشی و اینا ندارن. میگی آقا کیری حالم بده، میگه پادکست‌های صبح امید دکتر هوخشتره دودول طلاییان رو گوش بده دیدت به زندگی عوض میشه.

خیلی کله‌کیری‌ام. اگه ۱۴ سالم بود احتمالاً از چند تا گروه تلگرامی لفت می‌دادم یا پروفایل مشکی می‌ذاشتم.