استادم برگشته می‌گه: «تو روز چند کلمه حرف می‌زنی؟» می‌گم: «یعنی چی؟» می‌گه: «خیلی حرف می‌زنی» با یه لحن طعنه‌دار. گفتم: «آره، افتخار می‌کنم بلدم ارتباط برقرار کنم.» تکالیفم رو گذاشتم رو میزش و از کلاس زدم بیرون چون احترام من به خودم از هر چیزی مهم‌تره...

خب رسماً رفت تو فاز مظلوم‌نمایی! یعنی خودش توهین می‌کنه بعد وقتی کسی جواب محترمانه ولی محکم می‌ده، میشه بی‌ادبی؟ وقتی نمی‌تونن کنترلت کنن، شروع می‌کنن به نقش قربانی رو بازی کردن و مجازات گروهی. ولی اتفاقاً این‌جور رفتارها بیشتر چهره‌ی واقعی‌شون رو نشون می‌ده...

نمی‌دانم چه کسی وطن را فروخت، اما دیدم چه کسی بهای آن‌را پرداخت... -محمود درویش

تا دبیرستانم داشت تموم میشد کرونا اومد تا دانشگام داشت تموم میشد جنگ شد

زندگی قبلا هم انقدر صدا داشت؟! موتورها انقدر صدا داشتن؟! همسایه‌ها انقدر می‌خوردن به در و دیوار؟! حرکت ماشین روی آسفالت از دور صدای موشک می‌داد؟! یخ‌ساز همچون پدافندی غرش می‌کرد!؟

وقتی نت وصل شد و اومدم دیدم توییتاتون برای دیشب و دیروزه قلبم بدجوری شکست.

هر تلاشی برای عفت کلامم، رژیم غذاییم، ساعت خوابم، مسیر شغلیم، سلامت روانم و روتین زندگیم کرده بودم ریده شد توش. سفت.

بغل شدن، درد این زندگی رو کم میکنه.

همین؛

"یعنی چجوری دلش اومد؟" بدترین overthink هر شب.

جهت یادآوری:

متاسفانه حق با اونایی بود که جلوشون از تو دفاع می‌کردم...

تهش میرسیم به حرف عباس معروفی: «آدمی که همیشه هست، دیگر دیده نمی‌شود.»

آن که سکوت را انتخاب کرده، در واقع یک بار همه‌ چیز را گفته است. ~ کنار درخت زیتون

ولی تو قول انگشتی داده بودی.

در دوست داشتنِ تو خودم را خیلی رنجاندم. • جمال ثریا