Cuma gecesi duasıdır; Allahım dünya kafesinde tıkılı, yaşamak çilesi omzuna ağır geldiği halde yaşamaya çalışan şu kulunun ruhunu huzurlu, yaşamını şen eyle

öyle bi oyun ki bir metrelik çocuğu heybetli gösteriyor

bu mal yüzünden zaten başımıza geliyo ne geliyosa (beynimle, kalbimi zorbalıyoruz)

psikolog kendimden bahsetmemi istediğinde

kesin soldaki erkek

üst üste gelen sıkıntıları ve zibilyon tane sorumluluğu aynı anda kaldırmaya çalışırken yalnızlığım aklıma gelince ağlamamak için kendimi zorlayışım

Rabbim, muhabbetini çok özledim

neyse insan olmak böyle bişi en iyisi uyuyalım

dertten ölsem annemin yanında oynarım çünkü ben üzülünce o benden çok üzülür ben de ona üzülürüm paradoksa gireriz

satın almacı olsam nolur kendime iyi baht alamadıktan sonra

Allahım benim sana gelmeye pek yüzüm de kalmadı açıkçası

İbrahim, gönlümü put sanıp kıranın eline baltayı ben verdim

insanın canı sıkkın olunca gitmek istiyo öyle nereye belli değil sadece gitmek

Dilerim ki kalan ömrümdeki tüm güneşleri fani şeylerden ziyade varlığına şükrettiren biriyle batırayım

muhafazakar olmayan ailenin muhafazakar olmaya çalışırken eline yüzüne bulaştıran kızı

Eğer film sahnesi olsa ödüller alırdı ve milyonlarca insan etkilenirdi izlerken. Fotoğraflar gerçek hayattan ve biz ise yaşananlara alışıp tepkimizi kaybettik

2025 bitiyor sağ koltuğa oturma sayım bir elin parmaklarını geçmeyebilir…

insan ne kadar yaralıysa o kadar şifalıdır