ขอให้วันนี้ เป็นวันที่ดี ☕️

อย่านอนดึกกันเกินไปนัก

น้ำเสียงที่ไม่คุ้นหูแลกลิ่นอายที่แตกต่างดูเหมือนจะชอบกินของหวานมิน้อย— ทาจิยกยิ้มให้ผู้มาเยือนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยตอบคำถาม `` ข้าเลือกจริงแล้วกันหนา``เพราะมิรู้ว่าหากเลือกอีกอย่างจักต้องทำอะไร

ฮายาเตะเป็นเช่นไรบ้างหนอ..มิเจอเสียนาน

น้ำเสียงแลกลิ่นไอ้ที่คุ้นเคยทำให้ตัวผู้พิทักษ์หันหลังกลับไปด้วยความคิดถึงก่อนที่ริมฝีปากจะยกยิ้มออกมา ``ฮายายาเตะ``

``เป็นเช่นไรบ้างหนอพวกเจ้า``

``ข้านั้นสบายดี แลหวังว่าเจ้าเองก็เช่น`` ใบหน้านวลยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนเช่นเคย แม้ระหว่าเขาและอีกฝ่ายนั้นจะห่างหายกันไปนานแต่ผู้พิทักษ์ยังคงคิดถึงคนผู้นี้ยู่ตลอด

ตนรับฟังอย่างตั้งใจพร้อมนึกคิดสิ่งที่ควรและไม่ควรในความสามารถที่ชายหนุ่มตรงหน้าถาม ``หากเป็นข้า— ข้าจักปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต ยิ่งเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือเปลี่ยนแปลง ผู้ใดเล่าจักรู้บางทีเส้นทางข้างหน้าอาจจะยุ่งเหยิงกว่านี้เป็นแน่แท้`` ผู้พิทักษ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ผมของฉันเดิมทีเป็นสีน้ำตาลเข้ม ผมมันเริ่มขึ้นจนตัดกับผมสีเงินจนต้องเริ่มเติมสารเคมี กัดโคนผมจนแสบหนังหัวไม่พอ ตาก็แสบด้วย ฉันมัดผมเป็นกระจุกบนหัว กัดสีผมอย่างทุลักทุเลเพราะบางที่มันก็ไม่ได้ทำง่าย ๆ ด้วยตัวคนเดียว, ฉันไม่ได้ชอบผมสีอ่อน แต่ฉันจำเป็นต้องทำมัน

``ชุดใหม่ . . . . เย็นไม่น้อย``

‘ Hard to say....goodbye ’ ⏱︎ ครั้นนึงยังคงรำลึกถึง ‘ รอยยิ้ม ’ ในยามนี้คงที่จางหาย แลครั้นนึงที่เคยมอบ ‘ เสียงหัวเราะ ’ ให้ข้าในยามทุกข์ตรม ‘ ขอบคุณ ’ ที่ทำให้ข้าได้มีหัวใจที่ไม่เคยคิดว่าจะมี…… Farwell my Love, Grim reaper

`รักร่วงหล่นโรยรา มิอาจหวนพบประจบกัน แลรักเจ้านิรันดร`

``อืม...เข้าใจความรู้สึกเจ้าหนา`` คงทำได้เพียงปล่อยวาง...