Herkesten nefret ediyorum, herkeste benden nefret etsin

Ben kendimi boşa yoruyorum

İyiliği kimse haketmiyor

Kalbim ağrıyor, artık olanlara dayanamıyorum

Biri beni bu hayattan çekip alsın, çünkü artık yaşanacak gibi değil...

Ağır geliyor bu olanlar kalbime çok ağır geliyor

Hiçbir şey olmamış gibi devam ediyoruz hayatımıza farkında mısınız ? Nankör insanların tekiyiz. Bizden hiçbir şey olmaz .

Ben evimi, anılarımı, arkadaşlarımı özledim...

Her geçen gün bu hayattan daha ne kadar çok nefret edebilirim diye sorup dururken gittikçe daha çok nefret ediyorum.

Bu hayata yeniden başlayabilme durumumuz var mı?

Hayata bu kadar uzaklığım , yalnızlığımla ve kırgınlığımla kapışır..

Bu hayat hep kalbime yalan söylüyor

Güvenebileceğim tek bir şey bile kalmadı

Toparlandım

Hazmedemediğinizi kusmaktan etrafı kirlettiniz

Yaşıyorum farkındayım da nefes alabiliyor muyum pek emin değilim

Çiçekli yollar sizin olsun biz yıkılmış sokakların sahibiyiz

Uzanabileceğim tüm dalları kırdım...

Siz hiç nefes almaya mecbur bırakıldınız mı ?

Yol mu çıkmaz yoksa biz mi çıkamıyoruz ?