“Sonsuzluğun diyarından mı geldin? Ağlarken de, gülerken de güzeldin Sen baharın yar gününde açan gül Ben baharın her gününde avare.”

Bir makaleden diğerine geçince.

Öğretilen kurallar artık işe yaramıyorsa belki de onları yeniden yazmalıyız.

Öğretmen olmakla akademisyen olmak arasında sıkışıp kaldım. Öğretmen olsak atama yok, akademisyen olsak referans yok.

Milli üretimimiz olan her şeyi boykot edenler nasıl bir akıl tutulması yaşıyor merak ediyorum. TOGG sana ne yaptı mesela ya da Türk Kızılay’ını boykot ederken aklınıza şu ihtimal geldi mi protestolar sırasında herhangi bir kan ihtiyacında da boykot etmeye devam edecek misiniz?

Şuan hayatımın bilmiyorum evresindeyim. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

Birbirimizi kırmanın maharetine değil de gönül almanın zarafetine ihtiyacımız var. Varsın, zarifliği zayıflıktan sansınlar.

Bazı yollar sessiz başlar… Ama en güzel hikâyeler de hep oradan doğar.

Şahsiyet oluşumu bir kuşun kendi yuvasını yapması gibi bir şeydir.

Verilen müjde bu ise gerisini düşünmek bile istemiyorum…

Ben artık ümit etmek istemiyorum ben artık emin olmak istiyorum.

Osmanlı dağılma dönemine çalışmak için sağlam bir psikoloji gerekiyor.

Sürekli eskiden daha güzeldi diyip diyip dururken buluyorum kendimi sanki 80’lik bir nineyim gibi.

Bayramlık alayım diye çarşıya çıkıp soru bankası alıp döndüm.

sıyır beni telaşımdan, bana durmanın güzelliğini hatırlat…

Kimse kimseyi anlamıyor, herkes karşısındaki insana kendi fikrini dayatma peşinde. Durup dinleyebilsek belki anlaşacağız ama anlaşamıyoruz. Kimsenin kimseyi dinlemeye sabrı kalmamış.

Olan bana olduktan sonra kimin ne kadar pişman olduğu beni ilgilendirmiyor.

Hiç arayıp sormayan insanların sınav ya da mülakat sonuçları açıklanınca ışık hızında mesaj atmaları ve aramalarına ne demeli?

Birazda bahtın olacak, her şey illa çalışıp didinince olmuyor.

Merhaba ey boşluğu artık kendisiyle bile dolmayan.