#NewProfilePic

دوست برادر عزیزم شهید قیام جان مقصودی نا جوان مردانه امشب در ولسوالی پغمان کابل شهید شد .

x.com/i/spaces/1yoKM…

نیروی های امنیتی یک خانواده هستند و بخاطر دو باره بنا کردن نیروی های امنیتی از هم پاشیده یک لحظه هم وقفه نکنیم ما محتد بودیم و هستیم نابود باد دشمنان مردم افغانستان . #SupportAfghanSoldiers #SaveAfghanSoldiers

ما را فروختند و چه آسان فروختند مثل عروس بی سروسامان فروختند پیش از بلوغ ناپدران گرسنه چشم تنها به رخت و کفش و دو تا نان فروختند بودیم عضو خانه و بگانه زیستیم نا آشناشدیم به تاوان فروختند

تا قیامت خار گردد هر که ملکم را فروخت بی دین و بیمار گردد هر که ملکم را فروخت سربازم قهرمانم _ وطنم پاره‌ای تن نهم حوت روز سرباز مبارک روز سرباز را به تمام سربازان کشور مبارک باد می‌گویم آری همان سرباز که شب و روز نخوابید تا از ننگ ، ناموس مردم و کشور دفاع کند.

darivoa.com/a/former-andsf…

جامعه مرده پرست وقتی این فرد زنده بود همیشه فقر تنگدستی یاد میکرد و میگفت مگر یک نفر پیدا نشد حمایت کند تا زنده گیش تغیر‌کند،فعلا که وفات نموده همه سر صفحه‌های فیسبوک شان عکسش را ماندن و نوشته ضایع بزرگ اما در قید حیات هیچ کس حمایت اش نکرد . روحش شاد یادش گرامی و جنت فردوس مکانش

تمامِ خلق عالم زاده اوست به نوعی این جهان پرورده اوست بیا تا شاد و خرسندش نماییم که یک دنیا صفا در خنده اوست اگر زن نمی بود عالم نمی بود نشانی ز اولاد آدم نمی بود روز جهانی زن مبارک

نوریه سه سال تمام لباس مردانه پوشید، تنها برای این‌ که بتواند کار کند و از گرسنگی نمیرد . آیا واقعاً معنای این درد را درک می‌کنیم ؟ زنی که هیچ پناه و تکیه‌ گاهی ندارد، انسانی درمانده که صرفاً به دلیل زن بودن از حق کار، حق درآمد و حق یک زندگی عادی محروم شده است،

ناگزیر می‌شود هویت خود را پنهان کند و لباس مردانه بپوشد، فقط برای این‌که زنده بماند . اما به‌جای همدردی و حمایت، او به عنوان «مجرم» بازداشت می‌شود . با لحنی تحقیرآمیز و خشم‌آلود از او می‌پرسند: « چرا لباس مردانه پوشیدی؟ نام اصلی‌ ات چیست؟ » نه از شفقت خبری است و نه از انسانیت؛

فقط قهر، نفرت و توهین. در حالی‌که چنین انسانی، پس از شناسایی، باید مورد حمایت، دلداری و نوازش قرار گیرد؛ زنی که روح و روانش نیازمند درمان است، به جای آن تحقیر می‌شود و دردش رسانه‌ای می‌گردد . آیا کسی اندیشیده است که نوریه در این سه سال چگونه زندگی کرده است ؟

سه سال ترس سه سال پنهان کردن هویت سه سال کار در سایه، بدون امنیت و بدون احترام سه سال تحمل نگاه‌ های سنگین، سوءاستفاده‌ها و تحقیر هایی که هیچ‌ کس ندید و نشنید . این تنها داستان یک زن نیست؛ این روایت تلخ هزاران زن مظلوم در سرزمینی است که ابتدایی‌ ترین حقوق انسانی از آنان گرفته شده

پرسش اساسی اینجاست: اگر در داخل افغانستان از عاقبت اعتراض می‌ترسید، شما که در دیگر کشور های آزاد زندگی می‌کنید ـ جایی که دست و زبان و قلم‌ شما بسته نیست ـ چرا سکوت کرده‌اید ؟ چرا در برابر این همه بی‌عدالتی خاموش مانده‌اید ؟ سکوت در برابر ظلم، خود نوعی همدستی با ظلم است . باحرمت