Bir çocuğu en çok kıran şey, yaşadığı travma değil; o travma yaşanırken yanında onu gerçekten anlayan bir yetişkinin olmamasıdır. Çoğu insan sanır ki çocuklar yaşadıkları kötü olaylardan dolayı zarar görür. Oysa,çocuk, acının kendisinden çok acıyla yalnız bırakılmaktan etkilenir.

Psikolojide 'yansıtma' (projection) dediğimiz bir gerçek vardır: Bir başkasının kurduğu cümle bizi aşırı rahatsız ediyorsa, o cümle dışarıdaki bir yanlıştan ziyade içerideki bir yaraya temas ettiği içindir. Ad hominemler bu yüzdendir fikri çürütemez şahsa saldırmayı tercih eder.

Patronuna gösteremediğin o 'açlık asabiyetini' çocuğuna kusuyorsan; meselen kan şekeri değil, gücünün yettiğine tiranlık yapma iştahındır. Miden boş olabilir ama kibrin ağzına kadar dolu. Terbiye edilmemiş bir öfke, tutulmamış bir orucun en net ispatıdır.

Toplum, kaybettiği huzuru arayıp bulmalı ve onu yeniden baş tacı etmelidir. Bu bilince erişmeyenler, kalabalık olmaktan öteye geçemez. Dostoyevski, "İnsanın en büyük korkusu kendi vicdanıdır" der. İnsan kalabalıkların alkışı altında bile kendi iç mahkemesinde yargılanır. O

Bir zamanlar görev yaptığım #TRT'de seslendirdiğim iftar duası. Sonra bir #KHK ile ihraç edildim. Hakkımda takipsizlik kararı verildi. Ama görevime iade edilmedim. KHK’lı olmaktan utanmıyorum. Çünkü utanması gereken, haksızlığa uğrayanlar değil; haksızlığı yapanlardır. Bugün

Yetişkin ebeveynlerin çocukluğu iyileşmedikçe bu manzaralar bitmeyecek.

Bir insan aşağılanarak ya da baskı altında kendisinden istenilen davranışı sergiliyorsa, bu durum dışarıdan “uyum” gibi görünse de aslında kişinin iç dünyasında bir zedelenmeye yol açar. Kendi isteğiyle değil, korku ya da değersizlik hissiyle hareket eden birey zamanla kendine

Bir dakika elli saniye bana kulak vermenizi rica ediyorum. Mevlânâ, Mesnevî’de şöyle bir kıssa nakleder: Hırsızlığa alışmış olan biri, gece yarısı bir duvarın dibinden ağır ağır delmeye başladı. Hasta ev sahibi, zor fark edilen sesleri duydu; dama çıktı, aşağıya eğildi ve

💔 Büyük bir yıkım yaşandı. ✋ Artık buna bir son verilmeli arkadaşlar, bu işe bir son verilmeli ve KHK sorununa bir çözüm bulunmalı.

Cezanın en görünmeyen ama en yıkıcı etkilerinden biri, ceza alan kişinin zamanla ceza vermeyi öğrenmesidir. Çocuk, karşılaştığı davranışları model alarak öğrenir. Eğer bir sorun karşısında çözüm olarak ceza ile karşılaşıyorsa, o da zamanla aynı yöntemi benimseyebilir. Böylece

Çocuklar, anne ve babaları arasında yaşanan tartışmaların nedenini çoğu zaman tam olarak anlayamaz. Konunun ne olduğunu bilmediklerinde ise kendi küçük dünyalarında anlamlandırmaya çalışırlar. Bu süreçte çoğu çocuk, yaşanan gerginliği kendisiyle ilişkilendirebilir ve “Acaba benim

Çocuklar için oyun, sadece vakit geçirmek değil; bağ kurmanın, anlaşılmanın ve görülmenin en doğal yoludur. Bir oyuncak, çocuğun ilgisini bir süre çekebilir; ancak gerçek mutluluk, ebeveyniyle kurduğu etkileşimde saklıdır. Çocuk, birlikte oyun oynarken kendini değerli hisseder,

Oh my home, my beautiful home.

Bugün ideolojik kalkanlarınızı yere bırakın. Bugün sekülerliğinizi, dindarlığınızı, siyasi öfkenizi kapının dışında bırakın. Çünkü mermi, o çocuğun ruhundaki boşluğun hangi ideolojiyle dolu olduğuna bakmadı. Bugün sadece bir anne, bir baba, bir insan olarak konuşalım.

Tek bir kişi bile sessizce yan odaya gidip, çocuğunun saçını okşayıp 'affet beni, seni görmeyi unuttum' diyecekse... İşte o zaman gerçekten bir şeyler değişmiş demektir. Aksi takdirde, bu döktüğümüz diller de, bu öfkeler de o giden canların ahında boğulmaya mahkumdur.

Çocuk,anlaşıldığını hissettiği an, savunma duvarlarını indirir. Yıkıcılık, çaresizliğin dışavurumudur. Eğer bir davranışı değiştirmek istiyorsak, önce o davranışın altındaki 'yetim kalmış duyguyu' evlat edinmemiz gerekir.Görülen duygu iyileşir, görülmeyen duygu ise dünyayı yakar.

Bir çocuk, kendisini sevmeyen, duymayan bir ebeveyni sevmekten vazgeçmez; o, sadece kendini sevmekten vazgeçer.

Bu resim kime ait biliyor musunuz? Zulmen KHK ile ihraç edilen Burak Gül'ün oğlu Yusuf Tarık Gül'ün. Maraş okul katliamında katledilen Yusuf Tarık, zindandaki babasına gönderdiği mektubundaki resim ile sevgi ve özlemini iletmişti.

Çocuğa bir şeyi ‘neden yapmaması gerektiğini’ açıklamadan ‘yapma’ demek, itaati erdem, sorgulamayı tehdit olarak öğretir.

Gece, hüzün ,mehtap ve ben…