Seni içimde öldürecem kalbime açtığım amansız savaşı hep kaybettim ama şimdi canım pahasına da olsa kazanacam.

Çok iyi bir insan olduğumu iddia edemem, ama kimsenin umutlarını çalmadım, iyiye olan inancını yitirmeye sebep olmadım. Kimseyi bulutların üzerine çıkarıp oradan yere bırakmadım. Ben hep olduğum yerde durdum; iyiliğim dokunmayacaksa, kötülüğüm de dokunmasın diye sadece durdum.

Bazen çok istediğimiz şeylerin verilmemesinin ardındaki hikmeti göremeyip, bunalıyoruz. Ve ardından olmadığında kazandığımız çokça güzellikler, en çokta içsel yolculuğumuzda yeni bir ben keşfettiğimizde, Rabbimin verdiğinin de vermediğinin de rahmet olduğunu anlıyoruz.

Yalnızlık değil de çıkar üzerine kurulu ilişkilerden, manzarasız sevgilerden ve tek taraflı fedakarlıklarla bezenmiş budala hevesleri aşk kisvesine uydurmaya çalışan insan kalabağından uzak olmanın verdiği kuvvetli maneviyat ve ebedi huzurun ruhuma yansıması daha doğru bir tabir.

Madem sevmeksin, gülmeksin yaşamaksın. Madem yüzün yüzümde sesin ,sesimde yüreğim ,yüreğinde Kalbim kalbinde Madem milyarlarca ihtimal varken rastladık birbirimize kopamadık. Kal böyle değişme, gitme, bitme,yaşlan benimle. Bal gözlerinde sonsuza dek yaşamama olanak ver.

Senin ruhun, uzun zamandır fırtınalarda savrulan bir gemi gibi Yoruldun, anlıyorum. Ama o liman var, biliyor musun? Seni sakince bekleyen, varlığını şefkatle saran bir yer.. Ve o limana vardığında, ilk defa gerçekten “eve döndüm”diyeceksin... Benim gerçek limanımda evimde sensin

Mutlu bir kişiliğim,hüzünlü bir ruhum var.Çok enerjik görünüyorum ama ruhen çok yorgun hissediyorum.Cesaretliyim ama utangacım,seviyorum ama bazen kalpsizmişim gibi davranıyorum.Aynı anda hem umutluyum hem de kaygılıyım.Dışarıdan sert ve soğuk duruyorum ama duygusal ve kırılganım

Kimse durduk yere çekimser hatta münzevi olmuyor; iyi niyetlerini öldürdüğünüz, güven duygusunu çürüttüğünüz,emeklerini sevdasını hiçe saydığınız,mücadelesine taş koyduğunuz,özverisine ortak olmadığınız bir insana"sen aynısın"demek büyük bir manevi haksızlık,haksız bir yargıdır.

Önce Allah, sonra içindeki iyiliğe güven. Niyetin ne kadar iyiyse Allah o kadar seninle. Nasip niyete vurgundur; alsa da elinden yoğunu varını, döner dolaştırır geri verir sana hakkını!Olmaz deme, olur! Allah herkesin kalbinin güzelliğini verir .

“Bizim seninle hiç çekilmemiş fotoğrafımız var, kursağımda saklıyorum.”

İyileşecem,çünkü ruhumla gülüyorum, çünkü asil kalbim var, çünkü hayatta beni bekleyen daha çok güzel şeyler var, çünkü ben bunu hak ediyorum çünkü her şeye rağmen;kırık bir ruhla bile parlıyorum. Güvendim ve paramparça oldum,inandım kırıldım,kıymet verdim kalbimi söküp aldılar.

Mutlulukta haram ararsan,mutluluk sana haram olur.

"Herkes yaşattığını yaşasın; kalp kıran, kalbinin kırılacağını bilsin. Sürekli hakka girenin yoluda kesilsin, üzen mutlu olacağını sanmasın. Birine taş atan, kendi yolunu tıkayacağını unutmasın. Ben, payıma düşene razıyım."

“Mutlu olmakla, mutsuz. Olmanın arasında bir yerde kaybolup gitmekten korkuyorum. Aklım kalbime hesap soruyor.

Hayat beni defalarca kimsenin bir şey hak etmediğine ikna ediyor ama ben katiyen fedakarlık yapmaktan bıkmıyorum,usanmıyorum kalbi kötü insanları kendim gibi görmekten vazgeçmiyorum. Sadakatsizliğe inanmak fıtratımda var sanırım evet gülünç bir durum bende farkındayım.

Köşemdeyim. Kırmıyorum, ezmiyorum, hor görmüyorum kimseyi. Her şeye inat yaşıyorum. Yoruldukça kendime yaslanıyorum. Kırıldıkça tanıyorum insanları. Tanıdıkça da yabancılaşıyorum herkese. Kendi tenhamdayım ve böyle mutluyum lütfen beni meşgul etmeyin.

Hevesle çabaladığı şeylerin ziyan oluşuna şahit olunca bir daha adım atmak gelmiyor insanın içinden. Bir bankta sessizce oturup geleni geçeni izlemek gibi bir his bu.

“Bazen ne yapsam olmuyor… Sanki hayatın yedek kulübesinde unutulmuş gibiyim.”

“Kader, bazen en çok kaçtığın yolda karşına çıkar; çünkü bazı yollar, sen istemesen de yürünmek zorundadır.”

“Hayat bazen öyle sert vurur ki, kader bile utanır ama sen susarsın… çünkü bilirsin, bazı acılar anlatılmak için değil, yaşayıp sessizce büyümek içindir.”