Dismissed.

Bu acıyı atlatamıyorum.

Ağlamak yetmiyor, konuşmak yetmiyor, uyku bile yetmiyor…İnsanı hiçbir şeyin sığdıramaması nasıl bir hâl böyle!

Sana o an gelir ki, gecikmiş bir fark edişle anlarsın; ruhunu verdiklerin,aslında bir kalbe bile sahip değilmiş. Sen onun karanlığını aydınlatırken,o seni sessizce,hiç hissettirmeden söndürür.

Herşey bitti.

Çaresiz.

Yoruldum، Mücadele etmek istemiyorum, Paramparçayım.

كالعيس في البيداء يقتلها الظمأ والماء فوق ظهورها محمول.

I finally got the message.

ağır geldi bu kadar sevmek....

Kimse bilmez Birinin içinde kopan fırtınaları, Nelerle sınandığını ve hangi köşelerden dönüp geldiğini. “Yapmaz” dersin ya… İşte en çok onlar şaşırtır seni.

Yalnızca senin bedelini ödediğin bir fedakârlık.

Seni sevmiyor… Aslında hiç sevmedi. Kaç kez seni, başka şeylerle kıyasladı ve her seferinde seni seçmedi?

Yolun başından belliydi… kalbim bunu hissederken, buna neden izin verdin?

Ben ne olacak ! Duygularım ne olacak!

Birini çok sevmenin bedeli, bir daha kimseyi asla sevememektir.

Geçmeyen yaram sensin.

Gerçek hep oradaydı, ben sadece inanmak istediklerimi duymayı seçtim.

Allah kimseyi yarım kalan umutlarla sınamasın.

Sevgiyi gerçek kılan şey mücadeledir, sevdiklerini kadere bırakamazsın.