آدمی وامانده وا مانده است.

خسته خسته خسته.

آقام نویزکنسلینگ ما رو نحات داد.

دوست دارم بخوابم دو سه سال دیگه بلند بشم.

دیوونه خونه‌س اینجا

تهران، خیابان بهار روز یازدهم جنگ

این اوضاع تموم بشه، دوست دارم اردیبهشت شیراز باشم.

یه تیکه از قلبم موند تو میدون نیلوفر.

چند نفر اون تو بودن دنبال دلخوشی؛ دیگه نیستن.

شعله خاکستر شود تا آورد چشمی به هم یک مژه آسودگی این‌جا به صد دشواری است

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم نَذر کردم که هم از راه به میخانه روم

امروز سبزه و ماهی و بساط عید آمده بود در خیابانهای تهران

اگه قاصدک دوباره خوش خبر شد یاد من باش.

آفتابا چه خبر؟ این همه راه آمده‌ای که به این خاک غریبی برسی؟ ارغوانم را دیدی سر راه؟ مثل من پیر شده ست؟ چه به او گفتی؟ او با تو چه گفت؟ نه، چرا می‌پرسم ارغوان خاموش است دیرگاهی‌ست که او خاموش است آشنایانِ زبانش همه رفتند ارغوان ویران است هر دومان ویرانیم.

تا حالا انقدر خودم و دوستام پخش و پلا نبودیم.

سورئال یعنی با این محدودیت تلگرام وصله، بله قطع.