Bugünden bu kalsın isterim. youtu.be/Jnmnp7V5hi4?si…

Evrende hiçbir şeyin bize söyleyebileceği bir şey kalmadığına inanmak, çürüme budur belki de.

Oturduğum yerin çalma listesi şu şekilde ilerledi: Pişmanım-Suat Suna Yalan Değil-Suat Suna On iki ay- Yonca Lodi Emanet-Yonca Lodi Sana Bir Şey Olmasın- Yonca Lodi Düşünmüyoruz, dışa vuruyoruz.

Sevgi olmayan ne varsa, ona dair.

Bir yerde rahat etmeyince ilk aklıma gelen şey ordan gitmek oluyor. Niye rahat etmedim diye düşünmekten de önce. Hayır düşünsem, belki düzeltilebilecek bir şeydir. Gitme şansım yoksa düşünüyorumdur muhtemelen. Bu da böyle bi farkındalık. Teşekkürler.

Dead Man filmi, izledikten sonra, “Aa hayatı topyekun böyle tasavvur ediyoruz, ve başka türlüsünü anlamakta dahi güçlük çekiyoruz”u hissettirdi bana. Şöyle iki estetik kare de bırakayım:

Halhal’ı dinliyorum. Şarkının ilk “halhal!”ında içimin balkonlarına kuşlar konuyor. Nakarata kadar kalıyorlar orada. Sonraki “halhal!” gelince havalanıyorlar. Ve bu şarkı boyunca böyle devam ediyor. Bilmem, anlatabildim mi bu kuşları?

Bazı filmler tehlike arz ediyor. O nefislikte.

Ben galiba küçük eslerde kendine kaçmaların insanıyım.

Bazı insanlar doğal afet gibiler, muhatap alabileceğin biri yok ama zararlarıyla oradalar.