en basit isi yaparken bile arkaya sarkı acarım düsünmemek icin beyne full gürültü basıyorum bizim ufak tefek taktikler bunlar

Kemal Sayar’ın çok güzel bir ifadesine rastladım; "Yas,sadece sevdiklerimizi kaybetmekle olmaz.Bir yaşama biçimini kaybetmek de yastır. Bir şehri bildiğimiz halde kaybetmek,rutinlerimizi kaybetmek de yastır.Hatta itikatlarımızı, dünyayla ilgili inançlarımızı kaybetmek de yastır."

uzun uzun mesajlar göndermeyi bıraktım, ısrar etmeyi bıraktım, insanlara bana nasıl davranacaklarını öğretmeyi bıraktım, değersiz hissettiğim yerden kendimi uzaklaştırmayı başardım hayatta yalnız kalmak, beş para etmeyen insanlarla çevrili olmaktan çok daha iyiymiş.

Kimse senin hakkında bir şey düşünmüyor (haklı).

“Sadece içimdeki sevgiden dolayı genel tavrımı bırakıp, yumuşak davrandığım herkes bunu ona muhtaç olduğum için yapıyorum zannedip beni pişman etti, istisnasız. Bundan sonra ışıkları kapattık bizi bulmak isteyen harbiden kendini yaksın.“

Bir daha hiç arayamadım onu :(

Yoran insanlardan uzaklaşalım dedik, çevrede insan kalmadı..

eskiden insanlarla sohbet etmeye, bir şeyler yapmak istemeye ve kalabalık içinde olmaya daha çok enerjim vardı. şimdi ne yapsam sadece bir an önce bitmesini bekleyip evime gitmek istiyorum. ruhsal bir yorgunluk yaşıyorum.

birisi sarılsa ağlamaktan konuşamam o kadar doldum ya

Zaman da bıktı artık benden, o kadar çok şeyi ona bıraktım ki.

Bazı insanlara verdiğim değeri geri almak istiyorum

hayır madem sinirleniyorum gözlerimden ateş falan çıksın neden gözyaşı çıkıyor

“Benim savaşım kendimle. Başka birine ne kinim, ne öfkem ne de başka düşüncem var. İnançlarımı sorgulamaya, pişmanlıklarımı onarmaya, kaybettiğim yolu bulmaya, içimdeki çocuğu bir şekilde yeşilliklerde koşturmaya çalışıyorum. Artık aklımı ve ruhumu yormayacağım başka bir şeye.“

Sevdiğim insanlar bana bir adım geldiğinde ben onlara on adım birden giderim, bu saflığı aşamadım.Ben sevgiye beş yaşındaki çocuğun masumiyeti ile bakıyorum, ama içinde bulunduğumuz zaman diliminde buna yer yok sanırım. Olması gereken bu ama insanların hep bir çıkar meselesi var.

Gecenin üçünden, sabahın köründen, herkesin güldüğü o masadan, canımı hiçe saydığım onca insandan, dudağımı titreten, kalbimi sıkan, birden gözümü dolduran, bakışlarımı umutsuzca uzaklara daldıran, başımı mecbur öne eğdiren herkesten ve her şeyden yemin olsun hakkımı alacağım.

“Olur biter, geçer gider. Ama canımı yaka yaka yutkunduğum şeyler var, olup bitmeyen, geçip gitmeyen. Zaman zaman yine uykusuzluk çekiyorum ama… Çok da takılmıyorum artık bu uyku konusuna. Uyuyunca geçmeyen şeylerin olduğunu anladığımdan bu yana.”