Devamlı bana kapıda kalmışım gibi hissettiren hayat.

Birilerinin veya birşeylerin sırtında bir yere gelenler ,çabasına rağmen çelme takılanlara nasihat veriyor .

Şöyle durup baktım ve geleceğime dair zerre umudum yok , çabalayacak gücüm de yok.Geldim yaşadım yeteri kadar bana ayrılan sürenin sonuna tahmini ne zaman geliriz.

"Kendime çok ağlayasım geliyor. Öyle bakıp için için.."

Başka kapı yok .Aynı duayı bin kere tekrar edeceğiz,başka yolu yok.

Ziyadesiyle ziyan olduk..

Herkes o kadar iki yüzlü ki ,hangi yüzlerine bakacagımı şaşırdım.

Nasibin de değilse koşsan da yetişemezsin, yürüsen de geç kalırsın..

Boğuluyorum ,boğan da benim ,çok ilginç.Hatta su da benim .

Biliyorum ki her zorluktan sonra bir kolaylık vardır. Sabretmek bazen zor oluyor ama beklemeliyim. Belki de beklemem ve o zorlukları yaşamam, gelecek olanın değerini daha iyi anlayabilmem içindi.

Uzun zamandır ,ceset gibiyim .

Kendime çok üzülüyorum: Hiç bir şey istediğim gibi olmadı

Fişi olsa çekerdim öyle bi gün.

Gençliğim değil heba ,murdar oldu.

Canın çıkana kadar yorulsan da düşünmekten uyuyamıyorsun .

Nasıl mı hissediyorum. Hissetmiyorum .

Yorgunluk çoğunlukla fiziksel değildir.Yorgunluk;haksızlığa uğramaktır,emeklerin zayi olmasıdır,yanlış anlaşılmaktır.

Zararım kendime kime kimene 🙂‍↕️

Birine kızıp kendine küsmek diye bir şey var. Altında, neden bütün bunlara izin verdim sorusu yatıyor. Cevabı, sorusundan daha ağır.