"Olmak yetmedi, dönüşmek gerekti."

İçindekilerle kalıyor insan…

Biraz gayret.

Denizlerinize koyun beni. Gözyaşlarımı akıtacağım.

“Egosunu aşan, mucizeler yaşar.”

Eylül, Yüreğine yüreğine vuruyor rüzgar. Düşüncelerden kelimeler dökülüyor. Gecesi de hep hüzün getirir. Ya kendini affetmeye çabalarsın. Ya da anlamlandırmaya. Battaniyene sarılıp yatarsın. Ya da bırak üstün açık kalsın. Düşüncelerini ört yeter; dağılmasın kelimeler.

O atamadığın çığlığı, bir gün atıp rahatlayacaksın.

Kış uykusuna dalmanın zamanı yaklaşıyor. Ben baharımı sonraya sakladım. Uyandırmayın beni.

Aynen…

Elin telefona gidip hiç olmazsa sesini duymak yeter diye düşündüğün ve sonra vaz geçiş. İste muşmula olduğun o an.

Bir çocuğun elindeki sevinçti, O pamuk şekeri.

Bir an oluyor ki öğreniyorsun vazgeçmek gerektiğini. Ve yeni bir sen yaratıyorsun. Sadece teşekkür etmek kalıyor. Teşekkür ederim. İyi ki oldun…

Büyüdüm derken; çocuk kalmışım, hayallere yer yok bu hayatta.

En uzun gecede, kendimle kalmamın sakinligi icerisinde; şu ana kadar yaşanmışlıklar, hatalar ve güzel duygularla, bir çok şeyi öğrenmiş olarak kafamı rahat yastığa koydum.