“รอบนี้แมวพูดได้เหรอ?” “ฉันกาโอ ริวคิ”

“หน่วยพิฆาตอสูร พวกคนแปลกๆอีกแล้วเหรอเนี่ย เอาเถอะ” ยกคิ้วขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก “ยินดีที่ได้พบเหมือนกัน”

วันนี้ดูเหมือนจะมีมนุษย์มาใหม่เยอะแยะเลยล่ะนะ อ่า...งั้นก็แสดงว่า! " จะมีคนเอาอาหารมาให้ฉันเยอะกว่าเดิมสินะ! " * นั่งคิดพลางยิ้มไปด้วย *

❝ ... เจ้านี่น่ะแสดงถึงความจงรักภักดีต่อท่านริมุรุเชียวนะ ❞

“เบนิมารุ? ใส่อะไรอยู่น่ะ” ตกใจที่เข้ามาอยู่ๆก็เจอ

รับมาก่อนจะถอดแว่นปลอมออกแล้วสวมหน้ากากนั่น “เป็นไงบ้าง?”

“งั้นเหรอ?” ลูบคางก่อนจะคิดในใจว่า ลองเอาไปให้โคกะใส่บ้างดีกว่า “งั้นฉันขอเลยแล้วกันนะ”

“สวัสดีตอนเย็น” “พอดีฉันมีฝึกทั้งวันเลยไม่ได้โผล่มาเลยน่ะนะ”

“วันหยุดผ่านไปเร็วจริงๆด้วยแฮะ” “สวัสดีตอนเย็นล่ะ”

“มีคนจะกินนายด้วยเหรอ?”

“แย่จังเลยนะ” “เนื้อแมวมันอร่อยเหรอ ฉันไม่เคยลองน่ะ”

" ไม่หรอก แล้วก็— ไม่ต้องลองหรอกนะ...! "

“ฉันไม่ได้แวะมาสักพักเลยแฮะ” “พอดีมัวแต่ฝึกน่ะ” “พวกนายยังสบายดีใช่ไหม?”

“อรุณสวัสดิ์ๆ” เขาว่าพร้อมยกมือป้องปากหาว “เอ๋ มีข่าวอะไรกันน่ะ”

“สวัสดีตอนดึก” “เหมือนจะไม่ได้มาทักทายนานเลยนะ” “แต่ที่นี่ก็เงียบๆด้วยสิ”

“จริงๆเห็นมาสักพักแล้วล่ะ แต่ยังไม่ได้ทักทายเลย” “นายคนที่มีปีกผีเสื้อ? กับอีกคนน่ะ” เขาว่าพร้อมชี้ไปที่คนที่มาติดตามได้สักพัก “ฉันกาโอ ริวคิ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ไง?” “ช่วงนี้อากาศร้อนน่าดูเลยนะ ทำเอาซะฝึกไม่ทันไรก็เหงื่อท่วมแล้ว”

“ ขอโทษที่ทำให้รอนะ “ “ ไปกันเถอะ คิริว ไปทำให้โลกใบนี้มันถูกต้องอีกครั้ง “ 🙂🙂