‘ประสาทจะกิน... ข้าขอสงบศึกชั่วคราว มานี่ เอนเชี่ยนวัน มาตรงนี้.....ตรงนั้นน่าปวดหัวเกินไป...’

‘เราคุยกันแล้ว...’ ยักคิ้วเล็กน้อย

‘เจ้าจำไม่ได้...?’ ‘งั้นมานั่งในใจข้าแทนมั้ยหืม...?’ เอ่ยหน้าตายแบบที่มนุษย์โลกทำกัน

‘งั้นเหรอ...? อื้ม อื้ม...’ ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา แต่ดูก็รู้ ขี้เกียจเถียง

‘หาที่นั่งไม่ได้ก็ยืนเอาสิ’

‘แสนรู้ดี’ ยักไหล่เบาๆ

‘ข้าก็ไม่ถือนะ มันหนัก’

‘หนักหัวเจ้าไง’

กรอกตา ‘มีอะไร’

‘เจ้าคือข้า เจ้าน่าจะจัดการเองได้มิใช่รึ ฆ่ามันเสียสิ’

‘จับไปไว้เฮลเสียสิ มีสมองก็ใช้เสีย วิธีเหี้ยมโหดที่เจ้ากระทำต่อศัตรูในกาลก่อน’

‘แค่ขังรึ...?’

"คุณไม่ควรเรียกแอนเชี่ยนวันว่า​ ชี​ ที่คงจะเป็นการล้อเลียนว่า​ แม่ชี​ สินะเท่าที่ผมเข้าใจ... กรุณาให้เกียรติเธอด้วย​ ระวังจิตจะออกจากกายโดยไม่รู้ตัว"

#โควททวิตแล้วบอกว่าเจ้าของแอคดูดุกี่เปอร์เซ็นต์ ‘เหอะ ข้าไม่ได้จะเช็คอะไรหรอก แค่อยากรู้ว่าข้าน่าเกรงขามจนทำให้พวกเจ้ากลัวได้รึเปล่าเท่านั้นเอง’

‘แสดงว่าข้าดุมากสินะ’ ยกยิ้มพอใจ

‘งั้นข้าก็จะคิดเข้าข้างตัวเอง...’ ยักคิ้วเล็กน้อย

กุฏิ เจ้ากระต่ายโง่

‘เด็กบ้านสเตรนจ์คงเลิกเกรงกลัวข้าไปแล้วสินะ....’