二人 ?

⠀ นั่งเท้าคาง, ปลายนิ้วชี้ของอีกมือเคาะโต๊ะ ⠀

⠀ ตายแล้วมั้ง ถามมาได้ ⠀

⠀ อย่างว่า, นั่งเฉยๆก็มีบางอย่างตกลงมาใส่ตัก เซบาสเตียนแค่หันไปมองว่าใคร พอรู้มีเหรอจะไม่หันหน้ากลับ มือหยิบขนมช็อคโกแลตที่ตักโยนบนโต๊ะไร้ความถนอม “ เพื่ออะไร ” ⠀

⠀ ห่วย 𝒉𝒂𝒏𝒔 ⠀

ᅟ ᅟ < your 𝐛𝐥𝐨𝐨𝐝、 ɢɪᴠᴇ ɪᴛ ᴛᴏ me.

⠀ ? มีอะไร ⠀

⠀ . . . ก็แค่เงียบเพราะดูเหมือนจะไม่เข้าใจที่พูดมาเท่าไหร่ ครูเกอร์เดินเข้าหา, มือยกขึ้นใช้ปลายนิ้วชี้หมายจะดันสัมผัสหน้าผาก หน้ากากอีกคน แม้รู้ดีว่าเจ้าตัวคงไม่ให้แตะเนื้อต้อง โดนตัวโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ' ใบหน้า ' ⠀

⠀ หลุดหัวเราะเสียง oops— ใต้ม่านตาข่าย เซบาสเตียนยอมหยุดรั้นหมายสัมผัสแต่โดยดี มืออีกข้างยกขึ้นระดับศีรษะ ผายออกหน้า สัญลักษณ์ว่ายอมแล้ว, ไม่ได้ทำไรมากกว่านั้น ⠀

⠀ เมื่อถูกคลายมือจึงเก็บลงกลับ คำถามส่งถึงยังตน ไร้หือไม่อือตอบอะไรขนาดนั้น ไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองกระทำด้วยซ้ำไป สนุกเหรอ ? คงใช่ —— อาจจะนิดนึง ? ความบันเทิงเล็กๆน้อยๆในอาชีพนี้ สำหรับคนอย่างเซบาสเตียนครูเกอร์ยิ่งแล้ว ⠀

⠀ ถึงจะเพลียมากงานหนักร่างกายโทรมมาจากไหนก็ไม่มีทางที่ครูเกอร์จะผล็อยหลับนอกที่พักตัวเอง อย่างมากก็แค่งีบสั้นต่อกันหลายครั้ง ความระแวดระวังส่งผลต่อนิสัยเป็นสันดานติดตัว หลังเสียงเท้าเงียบพ้นขอบประตู, มือจึงจับเคลื่อนผ้าห่มคลุมกายลงมา ตาสบมองทางเดินผ่าน เงียบคิดพินิจบางสิ่ง. ⠀

⠀ erbärmlicher alter mann. ⠀

⠀ เดิมทีตนไม่ชอบให้ใครก็ตามเข้าใกล้หรือแตะต้องร่างกาย เว้นซะแต่กรณี 'คนนี้' พิเศษกว่าใครไหน เห็นอยู่ว่ามือนั่นเอื้อมเข้าหาหวังสัมผัสบางอย่าง นอกจากจะไม่เบี่ยงตัวหนีหรือปัดป้องหักแขนทิ้งกลับขยับเข้าหาให้สัมผัสง่ายขึ้นด้วยซ้ำ, แปลกใช่ไหมล่ะ? ⠀