zrozumiałam wtedy, dlaczego nie płaczesz, chociaż bardzo boli. czasem o bólu trzeba milczeć, bo nie da się go wypowiedzieć.

ze wszystkich słów które można usłyszeć te dwa zabrały mi życie nie kocham

człowiek płacze i rozpacza tylko wtedy, kiedy ma jeszcze nadzieję. kiedy nie ma żadnej nadziei, rozpacz przybiera postać straszliwego spokoju.

czasami człowiek czuje się tak, jakby cały świat walił się kawałek po kawałku, a dookoła nie ma ani jednej osoby, którą choć trochę obchodzi, że powoli umierasz.

nie odezwę się po raz kolejny pierwszy, pomimo że ciebie tak bardzo potrzebuje, że cierpię z braku twojej obecności. po prostu nie wypada się narzucać, nie wypada błagać ludzi o miłość.

rzecz w tym, że czasem zamiast przeprosin chcemy usłyszeć dlaczego.

czasami wystarczy spotkać kogoś tylko raz, by nie potrafić zapomnieć o nim całe życie.

na tym to właśnie polega, że tylko ty jedna widzisz dwie jego twarze, dwie osoby, z których jedna zabija a druga przeprasza.

mówią, podążaj za głosem serca. ale jeśli twoje serce jest w milionie kawałków, za którym kawałkiem masz podążać?

ale fizyczny ból to nic, to tak zwana pestka. kiedy boli życie, mógłbyś mieć złamane wszystkie kości, a i tak najbardziej będzie boleć złamane serce.

potem wróciłam do domu i jakoś ciężko było przestać płakać.

kiedyś, opowiem ci jak Cię kochałam. nie uwierzysz.

moja głowa już dawno się z tobą pożegnała. ale co mam zrobić, gdy serce nie potrafi?

i zapamiętaj, proszę, że miłość nie jest dworcową poczekalnią, do której o każdej porze dnia i nocy można wejść albo z niej wyjść.

byłeś najpiękniejszą epoką mojego życia. i właśnie dlatego nie tylko nigdy nie będę mogła o tobie zapomnieć, ale będziesz stale obecny w mojej najgłębszej pamięci, jak powód, dla którego się żyje.

niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej twierdzą, że nigdzie nie ma miłości szczęśliwej. z tą wiarą lżej im będzie i żyć i umierać.

przepraszam dawną miłość, że nową uważam za pierwszą.

nigdy nie byłem człowiekiem o wielkich ambicjach. zbyt łatwo płakałem. nie miałem głowy do nauk ścisłych. słowa często mnie zawodziły. kiedy inni się modlili, ja tylko poruszałem ustami.

gdy śmierć weźmie mnie za rękę, drugą będę trzymać ciebie i obiecam, że cię znajdę w każdym życiu.

to było zarazem dobre i złe. miłość buduje i niszczy. tak samo uparcie daje radość i łamie serce.