اصلا روزهای خوبی برای دانشجو بودن نیست…

جنگ احتمالی هم ما رو نکشه، ابرتورم کار رو در میاره.

البته فقط جنگ و گرسنگی نیست. ماشالله تا چشم کار می‌کنه امکان‌های بالقوه برای مردن در این مملکت وجود داره.

احساس می‌کنم سایه‌ی مرگ بالای سرم ایستاده و تاسِش رو تکون میده… کاش جفت شیش بشه؛ مثلا شب که می‌خوابم بلند نشم دیگه. یا شانش و یا اقبال.

اگر جنگ شد، اگر اینترنت قطع شد، اگر دیگر نتوانستیم از حال هم باخبر شویم، اگر برای هر کدام از ما اتفاقی افتاد فقط این را به یاد داشته باشید: ما زندگی را دوست داشتیم. ما طرفدار مرگ، ویرانی و نفرت نبودیم. ما با استبداد مخالف بودیم چه آن‌که در داخل، نفس را تنگ می‌کند و چه آن‌که از

پایان شاد رو نوشتم پایان شاید. فکر کنم این تعلیق و ابهام‌ها کار خودش رو کرده.

یک آهنگ ترکیِ بسیار دلنوازی رو پیدا کردم. اگر بودی برات می‌خوندم، مطمئنم دلت آب میشد از قشنگیش.

آثار تاریخی و باستانی حتی چیزی فراتر از زیرساخت عادی‌ان. زیرساخت هویت و پیوند تاریخی یه مردمن. لعنت بر بی‌شرف‌های بی‌تاریخی که دارن تخریبشون می‌کنن.

من اگه کشته شدم، این‌جا بمونه که من عاشق «ایران» بودم. عاشق همه‌چیزش: فرهنگش، هنرش، زبان و ادبیاتش، طبیعتش، مردمش، مردمش، مردمش..

«آنک زمین. و زمین تیره. و بر زمینی چنین تیره، روزگاری خانه‌های ما روییده بود» - بهرام بیضایی (آرش)

مهم‌ترین اثر بمب اتم روی ژاپن تغییر یک روحیه بود. ژاپنی‌هایی که تا چند ماه قبلش با منطق کامیکازه می‌جنگیدند یعنی جنگ تا مرگ، حتی اگر به نابودی کامل کشور ختم شود؛ ناگهان با واقعیتی روبه‌رو شدند که نشان می‌داد ادامه‌ی این مسیر صرفاً به نابودی مطلق منتهی می‌شود. بمب اتم در اصل یک

من از دل سیاهی و ویرانی این روزها با بدبختی وصل شدم که بگم لعنت به جنگ و باعث و بانیش.

در حالی هفته دوم جنگ رو می‌گذرونیم که مامانم نه تنها به صداها عادت نکرده، بلکه هر بار که صدای انفجار بلند میشه، میاد من رو از خواب بیدار می‌کنه :((

باورم نمیشه هفته‌ی دیگه این موقع‌ها نزدیک سال تحویل هستش. اینجایی که ما هستیم لازمان و لامکان‌ترین نقطهٔ دنیاست.

میزان خودخواهی و خودمحوری برخی از آدم‌ها غیرقابل تصوره. فکر کن با هزار بدبختی وصل بشی اینجا بعد پیامی گرفته باشی از اون سر دنیا با این مضمون که به سیستم گلستانت دسترسی داری؟ دوستی‌ها هم دوستی‌های قدیم.

در ایران زیر بمب و موشک همه میبازیم، هم ما، هم طرفداران مجتبی و شازده. و هم کودکانی که درکی از مسائل سیاسی ندارند.

مهاجرت زوال عقل هم میاره گویا برای برخی دوستان.

از جنگ متنفرم. از آدم‌هایی که جنگ رو توجیه می‌کنند بیشتر.

احساس می‌کنم از سال ۹۸ به اینور هر بلایی که سرم اومده و من رو به طبقهٔ پایین‌تری از جهنم و سیاهی برده؛ می‌خواسته انگار من رو برای چنین روزهای سیاهی آماده کنه. این تاریکی که نمی‌دونم دقیقا طبقهٔ چندمه جهنمه و بالاخره توی سقوط چندم قراره چشمام برای همیشه بسته بشه.

آلکس شمس: ​«جزیره خارگ صرفاً یک هدف نظامی نیست؛ ​این جزیره میزبان یک قلعه پرتغالی متعلق به قرون وسطی، بقاع مذهبی و ویرانه‌های یکی از قدیمی‌ترین صومعه‌های مسیحی در جهان است. ​همچنین، خارگ محل زندگی ۸,۰۰۰ نفر از مردم و گله‌های غزال‌های وحشی است. ​این همان جایی است که ترامپ به