خودش بچه افسریه بود اما دوست داشت با ارفاق بگه بچه پیروزی‌ام، برای من قصه‌هایی که درباره علاقه پدرش به محله اصیل پیروزی و عدم جا‌به‌جا شدنشون به محله‌های بالا بود ذره‌ای ارزش نداشت،خودم به دنیا آمده جنوب شهر بودم و فکر میکردم با دختری از این منطقه می‌تونم راحت‌تر زندگیم رو بسازم.

شروع رابطه من ساکن امیرآباد شمالی بودم، چند بار دعوتش کردم خونه، می‌گفت زوده و من احترام می‌گذاشتم. قرارهای ما از روی علائقمون برگزار می‌شد. کوهنوری، گالری‌گردی، دیدن تئاتر و سینما و ... تا اینکه یک شب رفتیم گلاب‌دره. پله‌های سنگی رو یکی یکی بالا رفتیم. ارتفاع گرفته بودیم.

ناگهان باران گرفت، باران نبود، رگبار بود، خودش رو در آغوش من انداخت و سرش روی شانه‌هام بود، صدای آوازی از دور شنیده میشد، مردی زیر باران با صدای خوشش زیر آواز زده بود. ببار ای بارون ببار بردلم گریه کن خون ببار درشب تیره چون زلف یار بحر لیلی چو مجنون ببار - ای بارون...

تجربه عشق معصومانه‌ای برما گذشت، نخواستم با بوسیدن لب‌هاش برای اولین بار این معصومیت رو به هوس تبدیل کنم.هردو عاشق کوه بودیم و شجریان رو دوست داشتیم و از قضا اسمش باران بود و باران برما می‌بارید و تن‌هامان را با عشقی جدید می‌شست. قطره‌های باران سرتا پا خیسمون کرد و ناگهان قطع شد.

ببخشید رفقا که در این هیر و ویر، دوباره شروع کردم به نوشتن درباره رابطه‌ لعنتی با اون دخترک ظاهرا معصوم ولی هیولاصفت و بی‌رحم. شاید کمکی کنه که کمتر غصه بخورید و به زندگی بیشتر فکر کنید و مثل من الکی گرفتار نشید.

صداش رو شبیه بچه‌های ۷،۸ ساله می‌کرد و بهم می‌گفت دوست پسر جون. وقتی کوه می‌رفتیم قرمز می‌پوشید و جلوتر از من حرکت می‌کرد.انگار می‌خواست چابکی و اندامش رو به رخم بکشه.یک کلاه n1 به سر می‌گذاشت و موهاش رو گوجه‌ای رو به پایین می‌بست. گاه به گاه می‌ایستاد،لبخند می‌زد و دلبری می‌کرد.

اولین‌بار در کلک چال کنار هم دراز کشیدیم،اونجا یادم نیست درباره چی حرف می‌زدیم ولی هر دو خسته کوه‌پیمایی بودیم. از جمشیدیه یه کله اومده بودیم بالا.چند بار موبایلش رو به رهگذران می‌داد تا ازمون عکس بگیرند. بارها در طول رابطه اون عکس رو نگاه می‌کردیم.هر دو با لباس کوه و شیک و خندان

از سحرخیزیش خوشم اومده بود. آخه من خودم early bird بودم و کمتر دختری رو دیده بودم که اینطوری باشه. برام پواَن خوبی بود، فکر می‌کردم قدر صبح رو می‌دونه و به قول حافظ طعم صبوحی رو چشیده، ولی اشتباه می‌کردم، این فقط فریب بود. بعدا که هم‌خونه شدیم فهمیدم هیچ رغبتی برای بیداری نداره.

یکی دو بار به خونه دعوتش کرده بودم و تلویحا رد می‌کرد. می‌گفت زوده که از نظر من منطقی بود. هنوز یکی دوماه نبود که تو رابطه بودیم ولی من عجله داشتم، انگار از طرفی می‌خواستم Testing sexual boundaries رو بفهمم از طرفی هم می‌خواستم کیفیت سکسش رو محک بزنم.

موارد دیگه دلخواهم تقریبا تیک سبز خورده بود و از طرفی می‌خواستم بدونم روی تخت چطوره؟مثلا منفعله، میزان گرما و هورنی بودنش چقدره، چقدر مردها رو بلده که تیغ ۲لبه بود اگه زیاد می‌دونست نارحت میشدم و اگه کم می‌دونست نهایتا با اینکه خودم تهش یادش می‌دم آروم میشدم وانگار برام بهتر بود!

یکبار نشسته بودیم داشتیم غروب رو تماشا می‌کردیم ازش پرسیدم نظرش درباره one night stand چیه، صرفا می‌خواستم محک بزنم چقدر روی شهوتش کنترل داره و معیار خوابیدنش با کسی چیه،گفت من دو سال و نیم از رابطه آخرم می گذره و تو این مدت با کسی تو رابطه نتونستم برم، طبیعتا با کسی هم نخوابیدم.

برای من دختری که با وسواس پارتنر سکسش رو انتخاب می‌کنه یه فاکتور اصالت بود. خودم البته اونطور نبودم. سال ۹۸ از همسرم توافقی جدا شده بودم و بعدش وارد سیکل لذت از زنان مختلف شده بودم و واقعا به لذت بردن از دخترای مختلف اعتیاد پیدا کرده بودم، انگار هیولایی در من بیدار شده بود.

البته ریشه‌اش اضطراب رهاشدگی و خشم زندگی ناموفق زناشویی هم بود.می‌دونستم از بچگی فرزند ناخواسته بودم و انگار این اضطراب دردوران جنینی درمن رخنه کرده بود. مادرم منو نمی‌خواست و کلی تلاش کرده بود منو بندازه اما با وساطت دکترهای مختلف که این نوزاد روح داره از خر شیطون پیاده شده بود.

انگار نمی‌خواستم هیچ زنی منو رها کنه برای همین برای راحت شدن از این حس تخماتیک پیش‌دستی کرده بودم و رو به مولتی پارتنری آوردم که اگه از طرف یک نفر پس زده شدم آب از آب تکون نخوره و به راحتی بتونم move on کنم.این بهترین روش برای تسلط به اضطراب و کنترل عدم پیش‌بینی زنان در نظرم بود.

طبیعتا نسبت به چهره و هیکل بسیار حساس بودم. همسرم یک آفرودیت تمام عیار بود که می‌تونست هر مردی رو تسخیر کنه. به واسطه ارتباطاتم در شرکت‌های طراز اول ایران کار می‌کردم و بزرگترین اشتباه زندگیم اونجا بود که همسرم رو به عنوان همکار استخدام یکی از این شرکت‌ها کردم. خیلی اشتباه بود.

خب همسرم معلم یوگا بود، ویولن رو به اصرار من شروع کرده بود، زبان رو تا مدرک تدریس پیش رفت و با سیاه قلم طراحی می‌کرد. همه اینها رو در رابطه با من به دست آورده بود. حمایتگر خوبی بود و اون موقع که در تعهد ازدواج بودم خبری از مولتی پارتنری نبود. چون واقعا ازدواج برام شوخی بردار نبود

نکنید آقا، هیچوقت اشتباه منو نکنید، با همسرتون تحت هیچ شرایطی همکار نشید،اولش فکر می‌کنید خیلی نایسه ولی قضیه پیچیده‌تر از این حرفاست.شما نیاز به فاصله‌گذاری از پارتنرتون دارید و نباید محیط کار و زندگیتون مخلوط بشه. البته برای من بگایی‌های عجیبی پیش اومد.با شخصیتم به شدت بازی شد.

به احترام حال و هوای غمبار این روزها و سایه تهدید جنگ فعلا ادامه نمی‌دم تا حداقل متهم به بی‌تفاوتی نشم. وضعیت بهتر شد از سر می‌گیرم و اینکه اگه مخاطب خاصم اینجا سرک کشید فکر نکنه انقدر برام مهم بوده که تو این شرایط براش مثنوی و خاطرات می‌نویسم. من با نوشتن تراپی می‌کنم همین.

وگرنه اینو بدون که فرومایه‌تر و موزی‌تر از تو کسی رو ندیدم.هزاران کیلومتر به‌خاطر دیدارت راه پیمودم و نقره داغم کردی. تو با احساساتی که سال‌ها مدفون بود بی‌رحمانه بازی کردی و فریبم دادی. تو یک آدم نحس و گدامسلک و سواستفاده‌گر بودی که زندگیم رو قفل کردی. اما الان در نبودت عالی‌ام.

خشمگین و زخم‌خورده‌ایم می‌فهمم، در این شرایط کرکره عقل رو مثل ۵۷‌ها پایین نکشیم که تاریخ تکرار دور باطل عواطف کنترل نشده حاکمان و مردم است. پی‌نوشت: من نه با پهلوی مشکل دارم نه با جمهوری‌خواهی اما به ریشه و حضور میلیون‌ها آدم خاکستری پایبند به سنت خارج از توییتر فکر کنید.